Служэнне з пярэдняга і сподняга бакоў, або пра што не прынята пытаць пастара. Інтэрв’ю з прэсвітэрам Якавам Цімафеевым

 DSC07486 31 кастрычніка – 1 лістапада ў саюзе баптыстаў Беларусі прайшла чарговая пастарская канферэнцыя. Прымаючым бокам ўжо каторы раз была мінская царква «Віфлеем». 236 прэсвітараў з розных куткоў Беларусі прыехалі, каб пагутарыць,  канферэнцыя памаліцца, падзяліцца вопытам, перажываннямі і яшчэ раз паглыбіцца ў Пісанне. Божым словам з братамі дзяліліся старшыня саюза ЕХБ, біскуп, старшы прэсвітар царквы «Віфлеем» Віктар Круцько, рэктар Мінскай багаслоўскай семінарыі і генеральны сакратар саюза ЕХБ, прэсьвітэр Бараўлянскай царквы Леанід Міховіч, намеснік старшыні Саюза ЕХБ Беларусі, біскуп , прэсьвітэр менскай царквы «Галгофа» Іосіф Рачкоўскі, рэдактар ​​часопіса «Крыніцца жыцця” Васіль Трубчык і іншыя. Акрамя пропаведзяў адбыліся семінары на тэмы: «Душпастырства», «Пастыр дабравесьнік», «Магчымыя метады дабравесьця», «Праца з нованавернутымі».

 канферэнцыя2 Аб праблемах прэсвітараў Беларусі карэспандэнт партала КРЫНІЦА.INFO пагутарыла з прарэктарам Мінскай багаслоўскай семінарыі, магістрам багаслоўя, другім прэсвітарам царквы «Віфлеем» і адным з арганізатараў канферэнцыі Якавам Цімафеевым.

– Колькі ўсяго прэсвітараў ў саюзе баптыстаў Беларусі?

– 280 або каля таго.

– І ўсё прыехалі на канферэнцыю?

– Прыехалі 236 чалавек.

– Браты засталіся задаволеныя?

– Яшчэ як! «Віфлеем» – Дом хлеба, мы ўмеем прымаць гасцей …

– Дык у чым, на ваш погляд, галоўная праблема евангельскіх прэсвітараў Беларусі: не даюць разгарнуцца канференція3 ўлады, не прымае грамадства, сямейныя цяжкасці або барацьба з асабістымі грахамі?

– Па ступені «галоўнасці» я б паставіў іх у адваротным парадку: уласныя грахі, справы сямейныя, соцыум і пад заслону – палітыка. Зараз з боку ўладаў прэсінг мінімальны. Калі царква сябруе з мясцовым кіраўніцтвам, напрыклад прыбірае тэрыторыю, дапамагае, то, як правіла, не адчувае ўціску. Цяжкасці ўзнікаюць толькі, калі царква хоча правесці нейкае мерапрыемства. Баяцца даваць дазвол …

– Мы, шараговыя члены царквы, думаем, што прэсвітары грашаць менш. Гэта так?

– Павінна быць … Бо прэсвітара выбіралі і ставілі як узор, як прыклад. Але спакусаў ў яго больш. Дакладна. Супраць яго дзейнічаюць нашмат больш духоўных сіл …

– Абмалйце сітуацыю, у якой прэсвітар павінен добраахвотна пакінуць служэнне? Калі абшчына не задаволена сваім слугою – гэта дастатковая падстава?

– Прэсвітараў, як правіла, выбіраюць. Калі абшчына незадаволеная, яна можа проста яго не абраць. Вядома, калі прэсвітар зрабіў нейкі цяжкі грэх, ён павінен сысці. Але ёсць сітуацыі выключныя. Дастаткова ўспомніць Давіда. Ён рабіў грахі, а Бог пакідаў яго кіраўніком не тое што цэрквы, цэлай краіны. Бог міласэрны. Яго міласць вышэй Нябёсаў, а ісціна толькі да аблокаў. Да аблокаў 2-4 кіламетры, а ласка мераецца светлавымі гадамі. Самая галоўная ісціна – гэта ісціна аб Божай міласьці. Хто зразумеў міласьць Бога, той зразумеў Яго сутнасць. З пункту гледжання міласьці трэба падыходзіць да ўсяго. Прэсвітар – таксама чалавек. Калі яго пастаянна «біць» і змяняць, у царкве ніколі не будзе парадку.

– А ці існуе, на ваш погляд, ўзроставы цэнз для пресвітэрскага служэння?

– Думаю, ніжняя мяжа ёсць. Новазвернутыя, моладзь яшчэ не маюць хрысціянскай базы. Чалавеку можа «знесці дах» ад паўнамоцтваў, ён заганарыцца і патрапіць пад асуджэнне. Верхняя мяжа, напэўна, таксама ёсць. Знясіленыя прэзбітэры тармозяць царкву. Добра, калі служыцедб разумее гэта …

– А якія якасці неабходныя прэсвітару?

– Адчыняйце пасланне Цімафея: «А епіскап павінен быць беззаганны, адной жонкі муж, цьвярозы, цнатлівы, богабаязны, сумленны, гасьцінны да вандроўнікаў, настаўніцкі, ня п’яніца, не звадыяш, ня сварлівец, ня карысьлівец, а ціхі, згодалюбны, не срэбралюбец, але добра кіраючы домам сваім, дзяцей трымаючы ў паслушэнстве з усёй сумленнасьцю …»

– Можа, што-то можна вынесці за дужкі?

– Ніколі не сустракаў у адным чалавеку ўсіх гэтых якасцяў. У тым ліку ў сабе. Самае галоўнае, мабыць, – вернасць. Вернасць Богу, вернасць справе, усяму, карацей … Вернасць важней талентаў і здольнасцяў. Прэсвітар павінен быць добрым. Прычым добрым на самай справе … Бо ён – духоўны бацька, тата … Будзь дабрэй, і людзі да цябе пацягнуцца. Вельмі важна – гасціннасць. Гэта следства дабрыні. Без яго цяжка будаваць блізкія адносіны з людзьмі. «Настаўніцкасць» – яшчэ адна краевугольная якасць, каб мог не проста расказаць, а навучыць карыстацца ісцінай.

– А ці можа быць прэсвітарам чалавек з крымінальным мінулым?

– Так. Калі мінулае засталося ў мінулым. Ён будзе добрым сведчаннем.

– А якое месца ў жыцці прэсвітара павінна займаць сям’я? І дзе праходзіць мяжа, за якой служэнне пачынае шкодзіць хатнім?

– Ёсць такі від хрысціянскай безадказнасці ў святароў: дома ніколі няма, дзяцей не бачыць, іх выхаваннем не займаецца і жонку не любіць. Гэта не апраўдваецца ніяк. Бог спытае і за служэньне, і за сям’ю. Ён уручыў мужчыну адказнасць – любіць сваю жонку і выхоўваць дзяцей. Калі прэсвітар гэтага не робіць, Бог з Неба ня спускаецца, каб рабіць гэта за яго. Я траціну года не бываю дома. Але калі вяртаюся з камандзіроўкі, праводжу час з дзіцем і жонкай, каб кампенсаваць ім недахоп сваёй любові.

– Прэсвітар, як правіла, душпастыр. Не сакрэт, што за дапамогай часцей звяртаюцца жанчыны, а яны лёгка трапляюць у эмацыйную залежнасьць ад сваіх «выратавальнікаў». Як быць?

– Прэсвітар павінен дапамагаць усім, без выключэнняў. Жанчыны маюць патрэбу ў каханні, клопаце, увазе, чаго яны часта не даатрымоўваюць ад мужоў. А тут – прэсвітар … Муж не выяўляе увагі, а ён праяўляе, муж не слухае, а ён слухае, мужу некалі, а ён хоча дапамагчы … І тады з рашэння праблемы прэсвітар ператвараецца ў саму праблему. Галоўнае правіла – ніколі не праяўляць ініцыятыву. Ніякага «прыходзь да мяне – пагаворым» або «а вось яна, бедненькая, трэба пайсці яе суцешыць …» Яна павінна звярнуцца сама. Прычым пажадана яшчэ паставіць нейкую перашкоду, нейкі штучны бар’ер, напрыклад, сказаць: «прыходзь заўтра!» Калі ёй сапраўды патрэбна дапамога, яна дачакаецца. Ты зможаш дапамагчы чалавеку, толькі калі ён сам гэтага захоча. Трэба быць вельмі асцярожным і ўважлівым. Ёсць пэўныя сігналы, калі чалавека пачынае «каўбасіць» …

– Калі пачынае «каўбасіць», ужо пазнавата, мне здаецца …

– Згодзен. У амерыканцаў ёсць цэлая сістэма. Заўсёды адкрытыя ці шкляныя дзверы. Ці прысутнасць трэцяй асобы. Таму што яны часцяком вінавацяць адзін аднаго ў нейкіх дамаганнях. У нас не так. Галоўнае памятаць: ты не павінен стаць заменнікам мужа. А ў астатнім – усё індывідуальна. Пакрокавай універсальнай стратэгіі асабіста ў мяне няма. Трэба рабіць так, як напісаў Апостал Павел свайму вучню: «… старыц, як маці; маладых, як сёстраў, з поўнаю чысьцінёю … »(1Тим.5: 2).

– Чаму, на ваш погляд, у нашай краіне выразна адчуваецца міжканфесійная напружанасць? Ня заахвочваюцца міжканфесійныя праекты?

– Гэтая напружанасць нішто, у параўнанні з той, што была гадоў 400 таму. Тады проста палілі адзін аднаго … Нават яшчэ гадоў 50 таму праблема міжканфесійнага дыялогу стаяла больш востра. Сёння мы проста не маем зносіны і не праводзім сумесных мерапрыемстваў. Пры гэтым гэтая, як вы кажаце, напружанасць прысутнічае не толькі ў зносінах з членамі іншых канфесій, але і ўнутры асобна ўзятых абшчын. Браты вераць у розныя дактрыны нават унутры адной царквы, і на глебе гэтага ім цяжка працягнуць руку зносін адзін аднаму. Дзейнічае сістэма вызначэння, як у баявым самалёце: «свой-чужы». А з царквы гэта выходзіць на міжканфесійны ўзровень. Там дактрыны адрозніваюцца яшчэ больш. Усё гэта вельмі сумна. Мы, вернікі, паказваем свету дрэнны прыклад і наносім тым самым ўдар па пропаведзі Евангелля. Што сказаў Ісус? Адкуль свет даведаецца, што мы Яго вучні? Таму што ў нас будуць правільныя дактрыны? Таму што толькі мы правільна тлумачым Пісанне? Не. Калі будзем «… мець любоў адзін да аднаго». Сатана выкраў адзінства з нашых цэркваў і дэнамінацый. Каб людзі не каяліся. Я думаю, калі б прэсвітары евангельскіх цэркваў горада збіраліся разам, каб маліцца за сваіх гараджан, нічога дрэнна б не адбылося. Нам ёсць пра што пагаварыць. Ёсць чаму павучыцца адзін у аднаго. І праблемы ў нас падобныя.

– Мы так далёкія ад гэтага …

– У Бібліі апісаны адзін парадокс. Людзі, якія былі ўпэўненыя ва ўласнай праведнасьці, апынуліся няправеднымі перад Богам. А тыя, хто сваю праведнасьць падвяргаў сумневу, наадварот: «… мытнікі і распусьніцы паперад вамі ідуць у Царства Божае …» Мне здаецца, трэба перастаць настойваць на эксклюзіўнасці і абсалютнасці свайго разумення ісціны. У дадзеным выпадку я кажу пра другарадныя дактрыны. Галоўнае сумневу не падлягае: Хрыстос – адзіны шлях на Неба, толькі Ён – наш Збаўца. Думаю, калі мы перастанем быць упэўненымі ў сваёй абсалютнай правасці, зможам убачыць праўду і справядлівасьць іншых, адзінства вернецца ў нашы цэрквы і дэнамінацыі.

– Яшчэ адна злабадзённая тэма. У большасці прэсвітараў фінансы спяваюць рамансы. Царквы ў саюзе, як правіла, не ўтрымліваюць сваіх кіраўнікоў. Зарплата або адсутнічае зусім, або нікчэмна малая. Гэта ж парушэнне евангельскага прынцыпу!

– Растлумачу. Прычыны дзве. Па-першае, нашы вернікі не навучыцца ўтрымліваць сваіх служыцеляў. Царкоўныя заробкі ў нас называюцца «падтрымкай» … Каб не ўпаў … каб штаны з яго не зваліліся … Бюджэт заўсёды распавядае пра прыярытэты. Дык вось нашы бюджэты кажуць, што мы любім будынка, рамонты, аздаблення, а зарплата прэсвітару выплачваецца па рэшткавым прынцыпе: з таго, што засталося. Вядома, гэта супярэчыць Пісьма. Прэсвітар павінен жыць ад пропаведзі Евангелля. Ён павінен клапаціцца пра душы з раніцы да вечара, а не думаць, як пракарміць сям’ю. У нас у саюзе ёсць цэрквы, якія плацяць прэсвітару годную зарплату. Але гэта выключэнне. У асноўным, прэсвітар – вольны мастак. Па-другое, гэтага не хочуць самі браты. Не хочуць быць залежнымі ад царквы. Не хочуць, каб іх выдаткі падвяргаліся ацэнцы і крытыцы.

– Таму некаторыя шукаюць падтрымку за мяжой …

– Тут трэба быць вельмі асцярожным. Хто плаціць, той і музыку заказвае. Так што грошы ідуць разам з «музыкай», а часам і з «танцамі». Я веру, Бог разлічыў нацыянальныя рэсурсы. Іх павінна хапіць на нашы патрэбы. Вядома, замежныя браты-сёстры могуць дапамагчы. Але лепш разлічваць на свае сілы. Каб быць для свайго народа сваім ва ўсім – каб не маглі папракаць у тым, што мы на чужыя грошы жывем. Трэба вучыць людзей, весці працу сярод нашых бізнесменаў і прадпрымальнікаў. Трэба працаваць тут …

– Здараецца, што пастар перастае маліцца і чытаць Біблію?

– Здараецца. Жыццё прэсвітара, як і любога чалавека: дасягаеш вяршыні, і наступны крок, у які б бок ты ні пайшоў, – гэта крок ўніз. За вяршынямі даліны. Бывае такая стомленасць, што не хочацца нічога – ніякіх пачуццяў і ніякіх жаданняў. Для гэтага і патрэбна вернасць. Ты ўсё роўна працягваеш маліцца, чытаць Біблію, працаваць. Вера трымаецца на вернасці.

– Вы з’яўляецеся арганізатарам унікальнага праекта ў ПАР. Каманда з Беларусі ўжо другі раз паедзе туды служыць дзецям. Напэўна вам казалі, што трэба працаваць на «сваіх нівах»?

– Быў такі місіянер Уільям Кэры. Калі ён у сваёй царкве сказаў, што Бог заклікае яго ехаць у Індыю, старэйшына сказаў: «Малады чалавек, сядзьце. Калі Богу заўгодна будзе звярнуць язычнікаў, Ён ​​зробіць гэта без вашай ці маёй дапамогі». Уільям Кэры не паслухаў яго. Сёння ў Індыі ёсць мільёны хрысціянаў дзякуючы рашучасці гэтага чалавека. Бог кожнаму дае бачанне: каму-та аднаго чалавека, каму-то цэлы пад’езд, каму-та ўвесь горад ці рэспубліку, а каму-та «нават да краю зямлі» …

– А як яно з’явілася ў вас?

– Я быў у ПАР на хрысціянскім кангрэсе. Па дарозе дадому мы заехалі ў місію. Тое, што мы там убачылі, кранула да глыбіні душы: напаўгалодныя дзеці, абарваныя, брудныя, якія жывуць у кардонных скрынках, бацькі якіх памерлі ад СНІДу. Я спытаў у дырэктара гэтай місіі, ці дапамагае ім хто-небудзь. Ён адказаў: «Ніхто!» Я адчуў унутры такое жаданне і сказаў: «Мы дапаможам!» Ён усміхнуўся, таму што многія абяцалі, але ніхто не дапамог. З гэтай размовы прайшло прыкладна 2,5 года. І першая наша каманда з’ездзіла туды і паклапацілася пра дзяцей: правялі для іх лагер, кармілі-паілі, апраналі, будавалі … У гэтым годзе, у студзені, паедзе другая каманда – праводзіць лагер і дапамагаць місіі. Любы жадаючы можа стаць удзельнікам – маліцеся за нас і ахвяруйце.

– Спадзяюся, ваш паўднёва-афрыканскі праект стане тэмай асобнага артыкула. Здаецца, у мяне ўсё … Дзякуй за шчырыя адказы.

Дар’я Фаміна, Крыніца. INFO

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Пералічыць сродкі можна на тэлефонны нумар Velcom: +375 29 6011791. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі