Сем адказаў аб важным. Актрыса Алена Скараходава

Розныя людзі, розныя лёсы, але ўсіх аб’ядноўвае вера ў Ісуса Хрыста. Так можна сказаць пра герояў цыкла інтэрв’ю «Сем адказаў аб важным» ад Тамары Вяцкай. Часам гэтыя людзі будуць здавацца нам далёка не ідэальнымі (а мы самі хіба ідэал?), часам адказы будуць вастрэй пытанняў (так бывае, калі зачэпіш патаемнае), часам нешта будзе выглядаць спрэчным (дык давайце спрачацца!),  але нязменным будзе адно — уражанне, што паразмаўляў з цікавым суразмоўцам пра самае важнае. Сёння сем пытанняў адрасаваныя Алене Скараходавай.

скараходава
Скараходава: лепшы метад ўздзеяння — гэта ўласны прыклад

Даведка «Крыніцы»:

Скараходава Алена Дзмітрыеўна, актрыса (выпускніца вышэйшай тэатральнай вучэльні ім. Шчукіна 1983), рэжысёр, паэт, драматург, журналіст, майстар спорту СССР па фігурным катанні, заслужаны дзеяч культуры рэспублікі Паўднёвая Асеція.

Член СТД, Саюза расійскіх пісьменнікаў, Саюза кінематаграфістаў, Літфонду, Прафесійнага камітэта маскоўскіх драматургаў.

З 1983 па 1999 год — актрыса тэатра ім. Пушкіна. Паралельна працавала ў кіно і на тэлебачанні. Аўтар 13-ці арыгінальных п’ес і 8-мі кінасцэнарыяў. Выдадзена шэсць кніг вершаў і прозы Алены Скараходавай. Выступае з уласнымі аўтарскімі праграмамі «Канцэрт для сола без аркестра» і «Будзь шчаслівы заўсёды!» (Песні, вершы, маналогі …).

За спектакль «Не кідайце попел на падлогу» (аўтар, рэжысёр і выканаўца гал. ролі А. Скараходава) на фестывалі «Амурская восень» 2008 года ў Благавешчанску атрыманы спецыяльны прыз «За творчы пошук».

Спектакль «Апошні з ветэран …» (аўтар, рэжысёр і выканаўца гл. ролі А. Скараходава) удастоены залатога дыплома фестывалю «Залаты Віцязь» 2014 года.

Жыве ў Маскве.

1. Ваш дарога да храма — як Вы прыйшлі да веры?

— Доўгая гісторыя. Думаю, што было моцным ўплыў маіх праваслаўных продкаў. У Бога ўсе жывыя. Я адчувала ўздзеянне звонку, чыесьці вочы на ​​мяне з боку глядзелі і ацэньвалі. А знутры сумленне функцыянавала адчувальна. Гэта ж вялікая таямніца: чаму раптам становіцца сорамна, так сорамна, як быццам у агні гарыш? Што гэта ў чалавеку такое бурліць, і ў якім органе яно размешчана?

Гарэнне ад сораму моцна абмяжоўвае прастору тваіх паводзінаў і выбудоўвае траекторыю руху да Бога, нават калі ты нарадзіўся, як я, у савецкай атэістычнай сям’і. Хоць фрэйдызм, напрыклад, называе гэта комплексамі, і раіць ад іх пазбаўляцца. Але Фрэйд вядзе чалавека да свабоды жывёльнай, а нам з вамі — у прама процілеглы бок.

2. Лагоднасьць ў Вашым разуменні — гэта што?

— «Дабрашчасныя лагодныя» — адна з запаведзяў асалоды. Паняцце пакоры звычайна асацыюецца з такой мадэллю паводзін, як маўклівасць, бесканфліктнасць. А вонкава гэта выяўляецца ў «вачах, долу апушчаных». І што тычыцца мяне, то з выгляду я, напэўна, жанчына не лагодная. Таму што гляджу прама. Я актыўная, я змагарка, я жадаю і прагну праўды … Але і такая запаведзь асалоды ж таксама ёсць.

Я — чалавек, які размаўляе. І хоць у мяне выбухны тэмперамент, што для актрысы — нармальна, я — скора адыджу. І дарую. Стараюся ні на каго не трымаць зла. Людзі часта памыляюцца, нельга пухнуць ад крыўдаў. Хоць сутыкалася і з такой праблемай у сувязі з гэтым: даравала здраду аднаму таварышу, забылася, пачала зносіны з чыстага ліста, і здрада паўтарылася. Таму што чалавек не зразумеў, не раскаяўся, вырашыў, што здраджваць — гэта норма нашых узаемаадносін. Як тут быць? Адышла бок.

3. Ці магчыма заставацца чыстым і цнатлівым ў наш час, у той жа вялізнай Маскве, да прыкладу?

— Зараз прапаганда заганы моцная. Людзям пудраць мазгі кардынальна. Заклікі «атрымліваць асалоду ад жыцця» гучаць адусюль. Маральныя арыенціры збітыя, моладзі цяжка разабрацца. Калі ў некаторых школах на ўроках АБЖ вучаць карыстацца сродкамі кантрацэпцыі… Гэта ж чыстай вады — разбэшчванне малалетніх. Ідзе вайна за душу чалавека, і на гэта кінутыя сілы, сродкі. Чалавек становіцца кіруемым, калі ён знаходзіцца ў палоне сваёй фізіялогіі, ва ўладзе граху.

Але «Дух дыхае, дзе хоча». Усё магчыма, калі жыць з Богам. І міннае поле можна перайсці, калі Гасподзь за руку вядзе.

4. Ці можна дастукацца да чалавека-няверніка і як? Я ведаю Вашу вельмі жорсткую грамадзянскую пазіцыю — што дае сілы не згортваць, не сыходзіць у цень, не баяцца?

— Стукаць па ім, адназначна, не трэба.

Наогул няверуючыя людзі бываюць рознымі. Ёсць цынікі і пахабнікі. Іх лепш абыходзіць бокам. Хай яны самі ў сваім соку варацца, як у пякельным фрыцюры. А ёсць, што ня вераць толькі па форме. А па змесце — нашы, Божыя. Тыя, у кім жывыя паняцці: вернасць, сумленнасць, дабрыня, міласэрнасць. Хрысціяне без Хрыста. Але, вядома, падобнае гуманітарнае хрысьціянства не нясе выратаванне. Таму што распяцце і ўваскрасенне Хрыста было рэальным. І ў любым выпадку чалавеку трэба дайсці да храма, бо прычасціцца можна толькі там. Але насільна туды не зацягнеш, нельга замахвацца на свабоду.

З добрымі людзьмі трэба проста мець зносіны, сябраваць. А лепшы метад ўздзеяння — гэта ўласны прыклад. Ён заўсёды заразлівы. Як сказаў Ян Залатавуст: «У свеце не засталося б язычніка, калі б мы былі хрысціянамі, як мае быць».

Я не ведаю, наколькі мая пазіцыя высвечена, бачная грамадству і на нешта ўплывае ў гэтым свеце. Наўрад ці гэта такі ўжо сур’ёзны фактар ​​ўздзеяння на соцыум, хоць … Кожны чалавек важны. Мы ўсе часціцы адзінага цэлага. Мышка хвосцікам махнула, і рэпка была выцягнута. Можа і маё слова апынецца тым самым узмахам хвосціка, неабходным для выцягвання нейкай рэпкі.

Я проста кажу, што лічу патрэбным, што падказвае сумленне, пішу пра гэта ў п’есах, вершах, артыкулах, сацсетках, — фармулюю праблемы. Што бачу, тое і спяваю. Мне прыемна, што многія мяне падтрымліваюць і нават дзякуюць. У матэматыцы правільная фармулёўка задачы — гэта ўжо напалову яе рашэнне. І я не думаю пра наступствы. Дакладней думаю, таму што ведаю: за кожнае слова давядзецца трымаць адказ. Таму стараюся казаць толькі праўду. Тут я не дыпламат. Пачуццё праўды — гэта наогул аснова любой творчай асобы. Нездарма «дабрашчасныя выгнаныя за праўду».

5. Ваша стаўленне да іншых рэлігій?

— Спакойнае. Якое ў мяне можа быць стаўленне да чужых сем’яў, мужчынаў, укладаў? Гэта не маё. Я ж не палезу выхоўваць чужых дзяцей і любіць чужых мужоў. І ладзіць крыжовыя паходы на чужой тэрыторыі я не буду, хоць не лічу, што шлях без Хрыста можа быць выратавальным. Але важна, каб на планеце быў свет.

Вось маё стаўленне да французскіх карыкатурыст я вызначыць магу, таму што яно актыўнае: рэзка адмоўнае. Тое, што яны нарабілі — мярзота. Гэта тое самае ваяўнічае стаўленне да чужых рэлігій, якога быць не можа, у прынцыпе. І я не разумею, чаму дзяржава не ўмяшалася і не прымусіла блюзьнераў паводзіць сябе па-чалавечы. А не па-быдлячаму. Разуменне свабоды слова там — ад злога. Карацей, я з тых, хто не Шарлі. І ніякіх кампрамісаў тут быць не можа.

6. Ці трэба веруючай жанчыне выконваць жорсткія каноны — хадзіць у хустцы, да прыкладу?

— У храм — так. Ёсць формы паводзін, якія трэба выконваць. Гэта грамадскае месца. Штаны ў храме на джанчыне глядзяцца непрыстойна. Хоць рабіць заўвагі з гэтай нагоды таксама не варта. Усе «захаджане» вельмі крыўдлівыя. Ледзь што не так, адразу пачынаюць праваслаўе лаяць: і бацюшкі ім не такія, і ў царкве усё не так.

А ў жыцці хадзіць ўвесь час у хустцы для мяне нязручна. Больш за тое, гэта будзе выглядаць неарганічна, я — свецкі чалавек. Дарэчы, па канонах хустка — гэта сімвал пакоры мужу замужняй жанчыны. Так што ён для мяне неабавязковы.

7. Як Вы ставіцеся да рэлігійнага выхавання дзяцей?

— Станоўча. Асабліва сягоння. Цяпер без Бога дзiцяцi не выхаваеш, вакол прапаганда граху, як дабрачыннасці. Я ведаю шмат добрых дзяцей з сем’яў вернікаў. І яны не запалоханыя, не кволыя, — здаровыя актыўныя хлопцы. Затое ў іх чыстыя вочы, незамутнённыя сучаснай каламутай погляды.

Хоць у нас у доме атмасфера больш свецкая. Так склалася гістарычна. Мяне выхоўвалі без Бога. Не забі, не выкрадзі, ня хлусі — вядома, было. Але абстрактна, без абгрунтавання чаму. Я і расла неахрышчанай. Затое маё дзіця быў аддадзены больш правільнаму выхаванню. Яго і пахрысцілі ў маленстве, і да Прычасця насілі рэгулярна. Ён наогул да 15-ці гадоў не ведаў, што ў свеце ёсць атэісты. І быў вельмі зьдзіўлены, калі даведаўся пра іх існаванне. Але рэлігійнага кампанента і ў яго выхаванні было не дастаткова. На ўнуках трэба будзе запоўніць прабелы.

Размаўляла Тамара Вяцкая, КРЫНІЦА.INFO

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Пералічыць сродкі можна на тэлефонны нумар Velcom: +375 29 6011791. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі