Сем адказаў пра важнае. Алена Бабіч

Розныя людзі, розныя лёсы, але ўсіх аб’ядноўвае вера ў Ісуса Хрыста. Так можна сказаць пра герояў цыкла інтэрв’ю “Сем адказаў аб важным” ад Тамары Вяцкай . Часам гэтыя людзі будуць здавацца нам далёка не ідэальнымі (а мы самі хіба ідэал?), Часам адказы будуць вастрэй пытанняў (так бывае, калі падзенеш патаемнае), часам што-то будзе выглядаць спрэчным (так давайце спрачацца!), Але нязменным будзе адно – ўражанне, што пагаварыў з цікавым суразмоўцам пра самае важнае. Сёння сем пытанняў адрасаваныя Алене Бабіч.

Бабіч фота
Алена Бабіч: калі б хрысціяне ставілі менш задач ўплыву і больш задач якасці, многія пытанні адпалі б самі сабой

Даведка “Крыніцы”:

Бабіч Алена Віктараўна, журналіст, дызайнер

Скончыла Гродзенскі дзяржаўны універсітэт імя Янкі Купалы па спецыяльнасці “Журналістыка” (дыпломная праца па тэме «Дызайн і вёрстка аўтарскага часопіса Dell’arte”).

Галоўны рэдактар часопіса «Пакаленне» ў Гродзенскай епархіі БПЦ МП.

1. Праваслаўе для Вас – свядомы выбар або «з малаком маці»?

– Не думаю, што выбар наогул бывае неўсвядомленым, і не думаю, што «ўвабраць з малаком маці» значыць зрабіць неўсвядомлены выбар. Лепшае, што можна атрымаць у спадчыну ў дадзеным выпадку – гэта «прышчэпку» ад неадэкватных адносіны да Царквы, ад страху пераступіць парог храма, ад абсалютнага неразумення Літургіі. Але веру – не. Маці можа за руку вадзіць у храм дзіця да таго часу, пакуль у яго не з’явіцца ўласная воля, і тут яго ўжо вырашае само. Калі воля не з’явіцца, напэўна, нешта не так з выхаваннем, гэта ўжо, так бы мовіць, «да іншага доктару».

У мяне такая лёгкая «прышчэпка» была – штогадовыя споведзь і Прычасце па настойлівай парадзе бабулі. Мама, Слава Богу, гэтаму не пярэчыла і лічыла чамусьці, што «трэба». Бабуля для мяне наогул прыклад выдатнай хрысьціянкі (ах, як гэта банальна, але сумленна!). У той жа час сказаць, што толькі гэта прывяло мяне ў храм – поўная хлусня. Усё ж такі хрысціянства – гэта заўсёды больш здабыццё, чым спадчына. Калі вы, вядома, не жартуеце, называючы сябе хрысціянінам.

2. Ці лёгка жыць маладой праваслаўнай прасунутай дзяўчыне?

– А маладой неправаслаўных прасунутай дзяўчыне жыць лёгка? Той, якая згубілася ў разнастайнасці сваіх мэтаў, якая не мае ўнутранага стрыжня? З усіх бакоў яна чуе супярэчлівыя меркаванні, пры гэтым не можа наладзіць сэрца на ніводны камертон. І ўсё адно яна вымушана прымаць рашэнні. Часцей за ўсё таксама супярэчлівыя, напрыклад «я феміністка і хачу добрую сям’ю». І атрымліваецца ўсё як у паэта Зніча (ён жа манах Ян Бембель):

… камечыць жыццё, як крот,

ператвараючы ў міф, –

І мройнік вякоў – дон-Кіхот …

І вязень вякоў – Сізіф …

Па-мойму, ёй складаней , чым мне.

3. Ці ёсць тое, ад чаго Вы сябе з цяжкасцю ўтрымліваеце? Маю на ўвазе спакусы свецкага грамадства.

– Ды вось ведаеце, мне пашанцавала – шмат што мне проста не цікава. Я, напэўна, жудасны сноб, але неяк з вельмі вялікім разуменнем стаўлюся да слоў Камю: «Свецкія забавы можна выносіць толькі па абавязку сяброўства». Калісьці мне гэта перашкаджала, здавалася, што я павінна нешта пераадолець у сабе, таму я знарок пераадольвала, удзельнічаючы ў кучы свецкіх вечарынак. А потым зразумела, што пераадольваць-то няма чаго. Нічога акрамя бессэнсоўнага марнавання часу гэта не давала ніколі, і ўжо тым больш гэта не прыносіла радасці. А пра спакусы … Дык мяне і вішні за суседскім плотам часам ведаеце як спакушаюць! І я сапраўды з цяжкасцю ўстрымліваюся. І тое не заўсёды.

4. Ці ёсць у Вас сябры, якія прылічваюць сябе да іншых канфесій або рэлігій?

– Вядома. І самае цікавае адбываецца, калі ўсе яны збіраюцца ў адным месцы. Хачу перасцерагчы такіх, як я, спрэчнікаў ад адной рэчы: калі раптам у вас сёння з раніцы з галавой здарылася нешта недарэчнае і вы вырашылі з кім-небудзь з іх паспрачацца, не трэба, прынамсі, рабіць гэтага з усімі адначасова. Па адной прычыне – калі вы збірацеся даказаць атэісту існаванне Бога, то вам давядзецца аб’яднацца з крышнаітам, а калі захочацца заклікаць крышнаіта да здароваму сэнсу, вас пацягне аб’ядноўвацца з атэістам. Па-першае, адчуваць сябе пасля гэтага горш за ўсіх будзеце менавіта вы, а па-другое, заўтра любы з іх можа прыйсці і сказаць: «Ну дык мы ж з табой ўчора вырашылі, што паміж нашымі рэлігіямі няма ніякай розніцы!». І ўсё ў трубу.

5. Ці ёсць у Вас тыя людзі, якіх Вы прывялі ў храм Божы?

– Манавіта я нікога не прывяла і не прывяду – гэта асабістыя адносіны чалавека з Богам, іх супрацоўніцтва, у якім я, як фактар хрысціянізацыі, стаю на тысяча першым месцы. Быць, адказваць на пытанні, рэагаваць на просьбы – усё, што я магу. Мае сябры ўжо жартуюць: «У Лены ёсць адказы на ўсе пытанні». Жартую і я: але ж вы прыходзіце і задаяце іх мне. Калі вы кажаце, што вам не патрэбен Хрыстос, тады ідзіце размаўляць па душах з кім-небудзь іншым, чаму Лена? Не думаю, што кажу нешта такое, чаго б людзі ніколі не чулі, але чамусьці часам гэта бывае ім неабыякава.

Напэўна, ёсць розныя падыходы да таго, як дапамагчы чалавеку прыйсці да Бога, і можа, нават ўсякія рэзкасці бываюць вельмі дзейснымі, але гэта мяне не тычыцца. Гэта звязана яшчэ і з маёй прафесіяй – я проста па вызначэнні не магу нікога павучаць. Аднойчы пачула ад аднаго свайго калегі журналіста, без сумневу, вельмі шчырага чалавека, фразу, якая здаецца мне вельмі небяспечнай для праваслаўнага, які працуе ў сферы СМІ. «Рэпост таксама зброя!» – роўным барытонам ўпэўнена прадэкламаваў мужчына. Шасцізарадны карабін – таксама зброя, калі вам патрэбна вайна, ідзіце на вайну, а калі журналістыка, то рабіце сваю справу якасна і не патрэбны будзе карабін. Наогул, калі б хрысціяне ставілі менш задач ўплыву і больш задач якасці, многія пытанні адпалі б самі сабой.

У гэтай справе я абрала для сябе тое, што сама назвала «пазіцыяй баабаба» – ты можаш быць толькі велізарным дрэвам, пад галінамі якога стомлены падарожнік, калі сам таго захоча, заўсёды зможа схавацца ад дажджу і спёкі. Час ад часу «пазіцыя баабаба» прыносіць шмат радасці самому баабабу.

6. Бог ёсць Любоў. Як Вы гэта разумееце?

– Лепш я Вам скажу, як я гэта адчуваю. Бываюць сітуацыі, калі ўсё разам ідзе наперакасяк – ад захварэлых родных да зламанага кампутара, спазнення на маршрутку, цяжкай сумкі і праліўнога дажджу. Тады ты стаіш і кажаш: «Госпадзе, дай Ты мне хоць якое-небудзь суцяшэнне, а то зусім …». Як правіла, апошняе слова ў гэтай просьбе тут жа дадае Гасподзь, неверагодна тонка, ўзрушаюча дарэчы пасылаючы тое, пра што ты і падумаць не мог. Тут да цябе нарэшце вяртаецца здаровы сэнс і ты разумееш: значыць, Ты тут, Ты са мной, калі ёсць складанасці, значыць мы проста чагосьці чакаем, зараз інакш нельга. Калі нават у такой дробязі як суцяшэнне нашай дзёрзкасці Гасподзь упакорвае Сябе перад намі, як можна сумнявацца ў тым, што Ён – Любоў?

7. Чытаеце Ці Вы духоўную літаратуру? Думаю, так – але што менавіта?

– Люблю духоўныя кнігі, у якіх шмат, скажам так, «чалавечага», і свецкія, у якіх аўтар вызначае духоўнае. Гэта дапамагае зразумець істоту пад назвай “чалавек”, убачыць у ім слабое, моцнае, немагчымае і цудоўнае – словам, сапраўднае. Хоць да «чалавечых» я адношу тварэнні часам зусім нечаканых аўтараў, напрыклад, свяціцеля Васіля Вялікага. А вось Златавуст гэта зусім не маё. Люблю гумар святога Ірынея Ліёнскага (прайшло столькі часу са II стагоддзя, а ў « Comedy Club » так і не навучыліся жартаваць лепш), разважлівасць і прыгажосць склада протаіерэя Аляксандра Шмемана. Наогул люблю, калі духоўная кніга добра аформлена літаратурна, напэўна, у гэтым няма нічога дзіўнага. З нядаўніх любовей – кніга пад назвай «Тератургіма» – зборнік эпітафій з Кіеўскага Пячэрскага манастыра (Афанасій Калнафойскі, 1638). Яе, як сказаў архімандрыт Сава Мажука аб іншай кнізе, «трэба даваць чытаць усім». Пакуль з духоўнага не ведаю нічога лепшага, што магло б расказаць пра смерць такой чалавечай мовай. З тых, хто на мяжы свецкасці – вялікі і выдатны Клайв Льюіс – я жудасна неорігінальная.

Падрыхтавала Тамара Вяцкі, КРЫНІЦА.INFO, фота з архіва Е.Бабіч

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Пералічыць сродкі можна на тэлефонны нумар Velcom: +375 29 6011791. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com
11.04.2015 Інтэрв'ю| Тэгі:




Блогі