Сем адказаў аб важным. Аляксандр Фядута

фядутаРозныя людзі, розныя лёсы, але ўсіх аб’ядноўвае вера ў Ісуса Хрыста. Так можна сказаць пра герояў цыкла інтэрв’ю “Сем адказаў аб важным” ад Тамары Вяцкай. Часам гэтыя людзі будуць здавацца нам далёка не ідэальнымі (а мы самі хіба ідэал?), часам адказы будуць вастрэйшымі за пытанні (так бывае, калі зачэпіш патаемнае), часам нешта будзе выглядаць спрэчным (дык давайце спрачацца!),  але нязменным будзе адно – уражанне, што паразмаўляў з цікавым суразмоўцам пра самае важнае. Сёння сем пытанняў адрасаваныя  грамадскаму дзеячу Аляксандру Фядуце.

Даведка “Крыніцы”:

Аляксандр Фядута, пісьменнік, журналіст, палітычны аглядальнік, грамадскі дзеяч, гісторык літаратуры. Друкаваўся ў беларускіх, расійскіх, польскіх, літоўскіх, украінскіх, амерыканскіх выданнях. Працаваў сакратаром ЦК Саюза моладзі Беларусі. Самым шчаслівым часам свайго жыцця лічыць працу ў школе № 20 у Гродне.

1. Вы чалавек веруючы?

Калісьці ўладыка Філарэт сказаў мне: “Вы чалавек веруючы, бо вера ў сэрцы”. Вернік. Веру ў дабро, справядлівасць і ў вышэйшую моц, якая нас усіх рассудзіць.

2. Што важней для Вас у такім выпадку больш за ўсё – дабро ці справядлівасць? Ваша разуменне таго і іншага.

Дабро ёсць тым, што мы робім у дачыненні да іншых. Справядлівасць – тое, як Бог дазваляе іншым ставіцца да нас. Дабро важней.

3. А як Вы ставіцеся да вернікаў? Ці бываюць у Вас спрэчкі з імі з нагоды рэлігіі?

Я стаўлюся да вернікаў з павагай. Магчыма, таму, што і сам веру. Аднак перакананы: трэба паважаць пачуцці не толькі вернікаў, але і кожнага чалавека, бо ў кожным чалавеку ўвасоблены вобраз і падабенства Божыя. Менавіта таму я не магу ўхваліць публікацыі карыкатур, якія абражаюць пачуцці вернікаў, і не ухваляю гэтага, але адназначна асуджаю і спробы вернікаў са зброяй у руках пакараць тых, хто іх маляваў і друкаваў, і ўладу, якая судзіць журналістаў, перадрукоўвачых такія малюнкі. І, вядома, не магу падтрымаць, напрыклад, тую істэрыку, якая паднялася вакол пастаноўкі ў адным з расійскіх тэатраў (у Новасібірску, здаецца) оперы Вагнера “Тангейзера”. Не хочацца табе глядзець – не глядзі. Асуджаеш – выкажы публічна свой пункт гледжання. Але патрабаваць забароны? На якой падставе? Калі Богу будзе заўгодна, пастаноўка праваліцца з трэскам. Калі не – значыць, Гасподзь паслаў такую ​​праверку веры кожнага чалавека: ўстаіць яна пасля наведвання тэатра або не ўстаіць? Калі выстаяла – ты добры хрысціянін, баяцца няма чаго. А калі не выстаяла – значыць, веры не было. І няхай ідзе спакойна!

4. Ці прымаеце Вы той пункт гледжання, што “дзе няма міру, там няма Бога”?

Бог павінен быць і ёсць усюды, я ў гэтым перакананы. Мне давялося размаўляць з адным са святароў, якія служылі на Майдане падчас супрацьстаяння, каб не дапусціць гібелі людзей. Ён сказаў мне: “Тое, што Бог пакінуў людзей са зброяй у руках, не азначае, што нам не трэба за іх маліцца і маліцца за мір ва Украіне”. Мне здаецца, ён мае рацыю толькі збольшага. Тое, што столькі святароў, якія ў мірны час раўнуюць адзін да аднаго паству, аб’ядналіся, азначае адваротнае: Бог сышоў да іх, каб іх вуснамі заклікаць да міру.

5. З пункту гледжання палітолага – ці ўплывае зараз рэлігія на сусветную палітыку?

Так, несумненна. Дастаткова сказаць пра папу Францішка, які сваім прыкладам спрабуе заклікаць да сціпласці хрысціян, да пакоры, да таго, каб багатыя рэальна дапамагалі братам сваім. І мне як праваслаўнаму хрысціяніну, скажу шчыра, было горка ад таго, што падобнай жа пакоры я не заўсёды магу чакаць ад іерархаў нашай Царквы. Мне здаецца, што калі б адбылася сустрэча патрыярха Кірыла і папы Францішка, свет бы сур’ёзна ўмацаваўся, і пагроза трэцяй сусветнай вайны адступіла б.

6. Кімсьці смага грошай, кімсьці – прага славы. Што Ваш рухавік?

Не ведаю. Грошай я зарабіць шмат ніколі не імкнуўся – гэта не можа быць самамэтай для культурнага чалавека. Слава? Навошта? У мяне ёсць маё сціплае месца – некалькі радкоў у бібліяграфічных паказальніках. Гэтага дастаткова. Хоць у мяне былі залы з’ездаў і пленумаў, якія мне апладзіравалі, і я ведаю, што захопленыя вочы людзей, да розуму і сэрца якіх ты дастукаўся – гэта моцны стымул. Але значна важней, калі мяне знаходзяць мае былыя вучні і кажуць мне, што я адыграў пэўную ролю ў іх жыцці.

7. І зусім аб асабістым – Ваша разуменне і вызначэнне любові і шчасця?

Шчасце – гэта магчымасць знаходзіцца побач з блізкімі табе людзьмі. Так атрымалася, што працую я зараз удалечыні ад дома, і я адчуваю, як цяжка, калі не магу пагаварыць з жонкай Марынай нават па інтэрнэце. Тады я адчуваю сябе нікому не патрэбным сабакам. Гэта балюча. І калі зноў бачу Марыну ў экране скайпа, не магу стрымаць усмешкі і, часам, слёз.

Любоў – гэта адчуванне сваёй віны перад блізкімі. Віны і адказнасці. Калі ты не разумееш, што ты вінаваты, калі лічыш сябе бязгрэшным – значыць, не любіш. А кожны з нас вінаваты ў нечым. Вельмі вінаваты. Пашукайце ў сваёй памяці, і вы ўбачыце, як вам самому стане балюча.

Падрыхтавала Тамара Вяцкая, КРЫНІЦА.INFO

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі