Біскуп Саюза ЕХБ Віктар Круцько: Евангельскія цэрквы павінны быць вышэй за палітыку

SBP_7249_1500Круцько Віктар Нікадзімавіч, старшыня Саюза евангельскіх хрысціян баптыстаў, — мой пастар. Калісьці ён злучаў нас з мужам, потым бласлаўляў нашых дзяцей, дзяцей нашых сяброў… Словам, знаёмыя мы даўно. Так што інтэрв’ю атрымалася пра ўсё і «без гальштука»…

У кабінеце халаднавата.

— А можна я тут у вас не буду плашч здымаць?

— Вядома, гэта я толькі што акно зачыніў. Маліліся нядаўна з братамі. Як той казаў: «Тут братэрскі дух, тут братэрствам пахне!»

Ён усміхаецца і размяшчае, я ўсміхаюся і размяшчаюся насупраць.

— Віктар Нікадзімавіч, а вы ведаеце, што ў царкве вас цішком скарочана называюць КВН?

— Не … — смяецца. — Ніколі не чуў …

— А можна адразу ў лоб: хто будзе наступным старшынёй саюза ЕХБ?

— Гэтага я не ведаю, — шматзначна усміхаецца.

— Але здагадваецеся?

— Ёсць у мяне тры кандыдатуры. Але вырашаць будуць браты… На Радзе Саюза я іх прапаную, абмяркуем. А каго абяруць — пакажа З’езд.

— А яшчэ на адзін тэрмін не жадаеце?

— Нельга. Для гэтага трэба статут перапісваць. Ніхто гэтага рабіць не будзе. Ды і жадання, шчыра кажучы, няма. Я з задавальненнем перадам справы.

— А колькі часу вы ўжо ну… «на пасадзе»?

— З 2010-га года. Два тэрміны па 4 гады. У мяне ўжо другі…

— Па-вашаму, вы спраўляецеся з абавязкамі старшыні? Што атрымалася, што не?

— Я хацеў, каб у Саюзе ўсталяваўся мір і атмасфера прыняцця ўсіх цэркваў. Традыцыйных, сучасных. Каб браты не крытыкавалі адзін аднаго за рознагалоссі ў пытаннях музыкі, стылю набажэнства і іншых. Я стараўся прымірыць… І здаецца, гэта ўдалося. Бывае, царква дае ўхіл у бок сучаснасці. І пачынае прэзентаваць сябе як самую паспяховую. Маўляў, мы хрысцілі больш, чым іншыя, таму самыя правільныя. Поспех становіцца меркай праведнасці. «Віфлеем», калі я стаў пастарам, таксама была сучаснай царквой. Даводзілася чуць: «харыстаў на звалку! Падавайце нам групы праслаўлення!» І яшчэ: «Усіх пажылых трэба завезці на «Галгофу» (Заўв. Рэдактара: «Галгофа» — самая старэйшая царква ў Саюзе). Я гутарыў з моладдзю, тлумачыў, што хор — гэта другая кафедра, што без яго ніяк… Заступіўся і за пажылых. Яны жылі ва ўмовах ганенняў і пакут, ім цяжка спяваць сучасныя гімны. А то моладзь, як стары гімн заспяваем, «страйкуе» на балконах. Я ім з кафедры ківаю — пачынаюць спяваць. Выраўняліся паволі…

Яшчэ хацеў, каб Рада Саюза заўсёды праходзіла спакойна і дэмакратычна. Так і адбываецца. Збіраемся з радасцю, абмяркоўваем праблемы, задаволеныя сыходзім. А наогул я дзейнічаю кропкава. Бачу канкрэтную праблему — працую з ёй, а як толькі з’яўляюцца станоўчыя тэндэнцыі, адыходжу ў бок.

1019929_600Але атрымалася, вядома, не ўсе… Мала наведваў іншыя царквы. Менш за іншых старшыняў. Фінансавае забеспячэнне Саюза не наладзіў. Бог пакуль нас мілуе, але ў супрацоўнікаў заробкі нізкія. Не ўсе царквы ахвяруюць сродкі на яго падтрыманне. Ёсць і іншыя нявырашаныя праблемы…

— А як ідуць справы з евангелізацыі?

— Ідуць… Праводзім кампаніі па гарадах і пасёлках. Штук 8-10 на год дакладна. Часам улады дазваляюць прапаведаваць нават на цэнтральных плошчах ці ў парках. З пункту гледжання арганізацыі — усё нармальна, але вынік маленькі. Таму што 90 адсоткаў людзей прыходзяць да Бога праз асабістае сведчанне.

— Старшыня Саюза ў ідэале… ён які?

— Хм… Дакладна не чалавек з нейкім супербачаннем або амбіцыямі … Абавязкова пастар, які любіць братэрства, які любіць цэрквы, які валодае цярпеннем, вытрымкай, тактыкай, таму што ўсіх спраў не пераробіш і трэба разумець, чаму аддаваць перавагу. Без усялякага сумнення, ён павінен умець весці перамовы. І казаць не тое, што ўсіх паб’е, а тое, што вырабіць плод. А самае галоўнае, без усялякага пафасу, — ён павінен цалкам спадзявацца на Бога і ўсё вырашаць толькі з Ім.

— Раскажыце, як складваюцца адносіны з кансерватыўным крылом баптызму? Я аб так званых «аддзеленых»…

— У мяне зяць адтуль, з царквы на Магілёўскай. На ўзроўні вернікаў праблем няма. Праблемы на ўзроўні кіраўніцтва. Яны цураюцца нас і на кантакты асабліва не ідуць. Хоць нядаўна ў «Віфлеем» прыязджаў аркестр з аддзеленай царквы з Паўночнага Каўказа. Самі прапанавалі, і мы з радасцю іх прынялі. Узрушаюча гулялі …

 — У нас з імі дактрынальныя адрозненні? У чым кансерватызм?

— Не, па дактрынах мы практычна не разыходзімся. Адзінае, яны лічаць, што веруючы чалавек можа страціць выратаванне. У нашым Саюзе розныя меркаванні на гэты конт. Я лічу і вучу у сваёй царкве, што веруючы чалавек не можа яго страціць, як нашы дзеці не могуць перастаць быць нашымі дзецьмі. А кансерватызм заключаецца ў падыходзе да царкоўнага жыцця, да адзення, да музыкі… Акрамя «аддзеленых» ёсць яшчэ група цэркваў, якія выйшлі з Саюза. Іх прыкладна 13, агульнай колькасцю каля 250 вернікаў. Мы любім іх, клічам на канферэнцыі, маем зносіны. Але тым не менш, падзел меў месца быць.

— У чым сутнасць прэтэнзій?

— Яны лічаць Саюз ліберальным, кальвінісцкім і харызматычным. Хоць па сутнасці гэта рэчы несумяшчальныя.

— А дайце-ка крыху статыстыкі. Што сёння стаіць за абрэвіятурай ЕХБ?

— Усяго афіцыйна зарэгістраваных цэркваў і груп 281. Гэта каля 13 тысяч вернікаў. За час майго «старшынявання» адкрылі каля 5 новых цэркваў. Хоць з 1992 па 1998 гады царквы адкрываліся дзясяткамі. Потым з боку праваслаўных экстрэмістаў пачалося супраціў, і выйшаў новы закон, які наклаў цяжкасці на гэты працэс. Акрамя гэтага ўсё яшчэ і ў грошы ўпіраецца. Раней мы маглі сабраць 5-7 тысяч даляраў, купіць у райцэнтры дом і пасяліць туды місіянера. Зараз нерухомасць нам не па кішэні — ад 40 тысяч.

— Не магу не спытаць … Як вы ставіцеся да таго, што ў апошні час у Саюзе з’явілася тэндэнцыя да стварэння новых цэркваў шляхам драбнення старых? Прычым драбненне гэта не звязана з тым, што інфраструктура царквы не дазваляе расці. Проста частка вернікаў выходзіць і стварае новую суполку. Некалькі гадоў таму гэта здарылася з царквой «Дабравесце» на Чайкоўскага, а цяпер вось і ў нас, у «Віфлееме»…

— У царквы «Дабравесце» было бачанне. Яны хацелі адкрываць новыя абшчыны. Так і здарылася: з адной стала тры. Спачатку дзве, а потым у адной адбыўся падзел. Але ўсе засталіся ў Саюзе. У «Віфлееме» гэта было заўчасна. Я разумеў, што аднойчы прыйдзе час і трэба будзе арганізоўваць новую царкву. Але не цяпер, так што «дзіця» нарадзілася неданошаным. Хоць і неданошаныя дзеці растуць і развіваюцца. Хадзілі розныя гутаркі… Але Сяргей Лук’янаў — Божы чалавек. Дзесьці ён не паслухаўся маіх саветаў. Як бы там ні было, я не хачу пярэчыць Божым планам: калі людзі прапаведуюць слова Божае — няхай! Мы будзем ім дапамагаць, і братэрства будзе… Будзем маліцца і падтрымліваць, зарэгіструем.

— А як жа парваныя сувязі?

— Так, нейкія сувязі парваліся… Але паціху ўсё наладзіцца. Я для сябе вырашыў: каб змякчыць удар, буду казаць праўду. І я яе сказаў, калі адпускалі братоў і сясцёр.

— А не баіцеся, што гэта выльецца ў тэндэнцыю?

— Ці не баюся… Мой прынцып такі: хочаш сысці — ідзі. Я скажу праўду і дабраслаўлю. Не пусціць я не магу і судзіць права не маю. Бывае, сыходзяць праблемныя людзі і спрабуюць арганізаваць царкву. Людзі, якія па маральных і духоўным якасцях не адпавядаюць. Гаворка пра тое, што чалавек павінен працаваць у царкве, несці служэнне, у яго ў сям’і павінна быць усё нармальна, царква павінна яго дабраслаўляць… Але калі чалавек тут аддзяліўся, там не прыжыўся, а потым спрабуе арганізаваць царкву, я не магу блаславіць.

— З якімі фінансавымі цяжкасцямі змагаецца Саюз?

— З адной адзінай — няма грошай на годны заробак супрацоўнікам. Я атрымліваю тут каля 4,5-5 мільёнаў, астатнія, адпаведна, менш. Нельга сказаць, што Саюз акумулюе нейкія сродкі і размяркоўвае іх. Мы нават не кантралюем, як асвойваюцца сабраныя грошы. Проста збіраем і накіроўваем у тую ці іншую суполку. Часам браты-прэсвітары пісьмова просяць матэрыяльнай падтрымкі для сваіх абшчын, прыходзяць да мяне, я падпісваю гэтыя лісты, і мы рассылаем іх па цэрквах, а тыя збіраюць грошы.

-bGyTIkY_G0— Ці ёсць у вас «агульныя падыходы» з кімсьці з кіраўніцтва іншых канфесій?

— З хрысціянамі веры евангельскай, з адвентыстаў і нават з прадстаўнікамі харызматычнага Саюза. Раз у паўгады мы сустракаемся з імі для малітвы і для абмеркавання якіх-небудзь пытанняў. Гэта сустрэчы на ​​ўзроўні старшыняў Саюзаў і іх намеснікаў. У нас ёсць такая негалосная Асацыяцыя для абароны нашых правоў на дзяржаўным узроўні. Раз у два гады мы абіраем старшыню па коле. Зараз вось я «дзяжуру»…

— А сумесныя праекты? Евангелізацыі, скажам?

— У нас ёсць Місія сумесна з пяцідзясятнікамі. «Служэнне пакаленням» завецца. Яна займаецца дзіцячай і падлеткавай працай. Яшчэ ёсць Міжканфесійная Місія Сацыяльнага служэння, заснавальнікамі якой з’яўляемся мы, праваслаўныя, лютэране і каталікі. Вось у рамках гэтай Місіі таксама ажыццяўляем сумесную дзейнасць. А больш, мабыць, нічога… Яно і не трэба. Працы хапае ўсім … А што тычыцца сумесных евангелізацый? Гадоў 20 таму — так, было б нядрэнна, а цяпер гэта малапрадуктыўная справа. Калі толькі для таго, каб «засвяціцца». Вельмі мала людзей прыходзіць да Бога праз такія мерапрыемствы. Да таго ж, па вопыце, калі мы браліся за нейкія сумесныя праекты, гэта заўсёды сканчалася праблемамі. Рознагалоссі ў падыходах, у метадах, у рэшце рэшт вернікі пачыналі высвятляць, хто больш правы… Карацей, вынік быў са знакам «мінус», даводзілася «разграбаць» потым. А на ўзроўні кіраўніцтва мы сябруем, ператэлефаноўваемся, абмяркоўваем праблемы. Раз на паўгады, напрыклад, упаўнаважаны па справах рэлігіі збірае прадстаўнікоў усіх канфесій, рассылае парадак дня, і мы з братамі ўзгадняем нашу пазіцыю па некаторых пытаннях. Як правіла, яна ў нас адзіная.

— Хрыстос маліўся аб адзінстве сярод вучняў. Мы павінны да яго імкнуцца?

— А ў нас яно ёсць. І было… Калі браты сядзелі ў турме за веру, баптысты, пяцідзясятнікі, адвентысты, разам маліліся і разам выжывалі, дзялілі кавалак хлеба. Калі пачнуцца цяжкасці, адзінства адразу выявіцца, я перакананы, што баптысты і пяцідзясятнікі стануць дапамагаць адно аднаму. Ды і не толькі прадстаўнікі евангельскіх канфесій, але і хрысціяне наогул. Вядома, важна мець правільныя ўяўленні аб тым, хто такі сапраўдны паслядоўнік Хрыста, уяўленні, заснаваныя на Пісанні. А міру трэба шукаць з усімі, наколькі гэта магчыма… Мы, напрыклад, кожны год рассылаем велікодныя і калядныя віншавальныя лісты кіраўніцтву Праваслаўнай Царквы. У гэтым годзе, на жаль, адказу не дачакаліся. Хоць мінулы Мітрапаліт заўсёды на іх адказваў. Словам, ад чалавека залежыць курс Саюза або Епархіі…

— А што ў нас на «місіянерскіх палях»? Куды адпраўляем? Каго адпраўляем і ўсё такое…

— Місіянерства — гэта перш за ўсё жаданне сказаць чалавеку пра Хрыста, што б ні рабіў, куды б ні ішоў. Таму місіянерам павінен быць кожны. Калісьці Хрыстос сказаў: «Не здаровыя маюць патрэбу ў лекары, але хворыя…», і некаторыя вернікі не даслухаўшы Яго да канца, на гэтай ідэі будуюць сваю місіянерскую стратэгію: дапамагаюць хворым, займаюцца сацыяльным служэннем і гэтак далей. Гэта — добрая справа, але не поўная, таму што далей Хрыстос сказаў: «… Бо я прыйшоў заклікаць не праведнікаў, але грэшнікаў да пакаяння». Яшчэ ў савецкі час у нас было распаўсюджана такое: «Давайце мець зносіны з няверуючымі, піць разам гарбату і паказваць, што мы, хрысціяне, — нармальныя людзі!» Але без яснага разумення і жадання прывесці людзей да Хрыста — гэта ніякае не місіянерства. Вось, браты і сёстры з нашай царквы ездзілі ў Абхазію, у ПАР, працавалі там, праводзілі лагеры — і гэта нядрэнна…

DSC_6285— Хочаце сказаць, што гэта не місіянерства?

— Часткова… Я б назваў гэта кароткатэрміновым місіянерскім падарожжам. Амерыканцы часам ладзяць такія — прывозяць сваю моладзь паказаць, як жывецца ў нас, каб яны больш любілі Амерыку (смяецца). Нашы хлопцы, вядома, не пераследуюць такіх мэтаў, але, каб давесці справу да канца, мы павінны былі пакінуць сям’ю або чалавека ў той жа Абхазіі ці ў ПАР. Адна сястра кажа: «Ой, а я б там і засталася…» Я кажу: «Давай, будзем цябе падтрымліваць. Гэта затратна, але дапаможам. Знойдзеш там працу, будзеш жыць і служыць гэтым людзям…» Пакуль не адважылася. Місіянераў трэба пасылаць, але рэальнае місіянерства — гэта калі чалавек едзе ў іншае месца, пачынае там сведчыць і арганізоўвае царкву. А яшчэ місіянерства — гэта калі ты прысвячаеш сябе на нейкае служэнне. Напрыклад, пастаянна ўдзельнічаеш у вулічных евангелізацыях або раздаеш літаратуру. А цяпер з’явілася цудоўная магчымасць сказаць людзям пра Госпада праз Інтэрнэт — таксама місіянерства.

— Не раз даводзілася чуць крытыку ў адрас «Віфлеема» з боку іншых цэркваў. Маўляў, у нас «квітнее» лібералізм махровым колерам… пачынаючы з адзення і заканчваючы музыкай. Што скажаце?

— Чуў… Ведаеш, калі кажуць: у вас лібералізм, я звычайна пытаюся, а што такое кансерватызм? Паставіць усіх пад лінейку, каб хадзілі ў аднолькавай вопратцы, спявалі аднолькавыя песні і адпавядалі традыцыям? Кансерватызм — гэта кансерватыўнае стаўленне да граху, да сябе, да сваёй душы. Чым больш кансерватыўна ты ставішся да сябе, тым менш будзеш судзіць іншых. Таму «Віфлеем» — самая кансерватыўная царква. Вядома, ёсць праблемы. Але яны такія ж, як і ў іншых цэрквах…

— Напэўна, пад «лібералізмам» маюць на ўвазе адсутнасць дастатковага кантролю?

— Дастатковай апекі, можа быць, а з нагоды кантролю… Заўважыў тэндэнцыю: некаторыя вельмі кансерватыўныя служыцелі, якія перагіналі палку ў выхаванні дзяцей, «страцілі» іх… Дзеці выраслі і пакінулі цэрквы. А тыя, якіх лічылі ліберальнымі, якія не выступалі супраць сучасных песень, а спявалі іх разам са сваімі дзецьмі, і па гэты дзень спяваюць іх разам у царкве. Кантроль і перагіны ні да чаго не прывядуць. Гэта мая цвёрдая пазіцыя.

— Вось, дарэчы, пра «цвёрдыя пазіцыяі» … Ці лёгка сёння ў Беларусі быць евангельскім вернікам, арыентаваным на Дабравесце? Які «рэлігійны клімат» ў краіне?

— Калі ты накіраваны на дабравесце ў любой сістэме, у любой краіне, нават самай свабоднай, цябе чакае дыскамфорт і адпаведныя наступствы. Павел напісаў, што мы: «…для адных мы пах сьмерці на сьмерць, а для другіх — пах жыцьця на жыцьцё». Любое Дабравесце асуджана на прыгнёт у той ці іншай ступені. Што тычыцца клімату, то тут пытанне не столькі ў адсутнасці магчымасцяў, колькі ў адсутнасці жадання. У прынцыпе, мы вельмі многае можам рабіць у нашай краіне, але не робім, на жаль.

— А, на ваш погляд, наяўнасць упаўнаважанага па справах рэлігіі апраўдвае сябе? Наколькі эфектыўна працуе камітэт?

— На дадзены момант апраўдвае. З пункту гледжання закона, у нас усё канфесіі роўныя, але з пункту гледжання ідэалогіі, — не. Калі б не было гэтага камітэта, прадстаўнікі некаторых канфесій і маючыя ўладу, выхаваныя імі, маглі б нас прыгнятаць. А так — мы роўныя. Нават на гэтых сустрэчах, якія ладзіць камітэт раз у паўгады. Хіба што праваслаўнага ў прэзідыум пасадзяць, а мы так сядзім… Але якая мне розніца, дзе сядзець (усміхаецца). Дзесьці з 1995-га па 2005-ы год было шмат паклёпу і паганьбенне на баптыстаў, пяцідзясятнікаў і іншыя евангельскія канфесіі. Па тэлебачанні выходзілі сюжэты, аўтарства карэспандэнта Азаронка. Аднойчы нават «Віфлеем» паказалі. Прычым так: сказалі, маўляў, баптысты, пяцідзясятнікі ледзь не ў ахвяру людзей прыносяць, паказалі нейкі агонь, і «Віфлеем» на экране праскочыў… Наша задача была супрацьстаяць гэтай прапагандзе. Мы на сустрэчы ў камітэце дамагліся таго, што зараз па тэлебачанні не выходзяць такія сюжэты. А пару гадоў таму мы запрасілі на гэтую сустрэчу спецыяліста з міністэрства адукацыі і паказалі ім школьныя падручнікі па прадмеце «Чалавек і свет», дзе ў раздзеле «секты», праз коску пасля сатаністаў, ішлі баптысты. Нам абяцалі і гэта выправіць. Упаўнаважаны па справах рэлігіі паводзіў сябе мудра. Так што цяпер дыялог з уладамі ёсць, а што будзе потым — час пакажа. Калі да ўлады прыйдзе які-небудзь «пра …», «вецер» можа змяніцца… Улады насцярожаныя… Тэрарызм, войны, канфлікты…

 — А я думала, іх больш насцярожвае той факт, што пратэстанцкія царквы лічацца «празаходнімі»…

— Гэта таксама… Таму я кажу, што мы, евангельскія цэрквы, павінны быць вышэй за палітыку і палітыкаў. Як нашых, так і заходніх. Не прэзентаваць сябе як «празаходнія», «прарасійскія» або «праўкраінскія»… Мы — евангельскія, і таму абсалютна незалежныя.

— Ці не падаецца вам, што евангельскія цэрквы занадта шмат «маўчаць»? Магчыма, мы маглі б паўплываць на нейкія працэсы ў грамадстве, даючы ім духоўную ацэнку?

— Выказваць сваё меркаванне можна і трэба. Але не рабіць гэта шаблонна, а глядзець у корань. У корані жа ўсіх сацыяльных праблем — грэшнасць і сапсаванасць чалавечага сэрца. І гэта не пафас. Асабіста ў мяне няма часу даваць ацэнку ўсім падзеям у сацыяльных сетках, але калі да мяне прыйдуць і папросяць біблейскі погляд на нейкую падзею, я з радасцю дам яго.

— Ці няма небяспекі, што сучасныя цэрквы ператворацца ў клубы па інтарэсах для вернікаў?

— Ёсць… Таму прэсвітару трэба быць пільным. Дбаць, каб любое служэнне ў царкве не было накіравана на саміх сябе, а на ўслаўленне Збавіцеля.

— Вы супраць міжканфесійных шлюбаў?

— Так, але калі яны здараюцца, бласлаўляю. Я праводжу асаблівыя дашлюбныя кансультацыі, кажу маладым, што іх чакае: уплыў сваякоў, іншы дух, іншыя дактрыны, іншыя перакананні … Усё вырашаецца ў асабістай гутарцы. Праўда, гаворка ідзе аб шлюбе паміж баптыстамі і хрысціянамі веры евангельскай, якіх мы лічым выратаванымі вернікамі, народжанымі звыш. Такія шлюбы маюць права на існаванне.

SmONNeWqwlQ— Як правіла, служыцелі вашага рангу мала часу надаюць сям’і. А вы?

— І я… (усміхаецца). Хоць мне прасцей, у мяне сям’я невялікая: адна жонка, адна дачка, адзін зяць. Толькі ўнукаў двое. Але мая Нінуля кажа, што ёй усяго досыць і што яна ўсім задаволеная…

— Мастацкую літаратуру чытаеце?

— Апошнія гадоў 15 не… І гэта дрэнна, але ў мяне не хапае часу. Чытаю шмат духоўнай, асабліва падчас падрыхтоўкі да гэтых казаняў. А мастацкую… люблю, атрымліваю асалоду, але не паспяваю. Класіку ўсю перачытаў. Вельмі падабаецца паэзія Івана Нікіціна. Верш пра Новы Запавет (цытуе: « Измученный жизнью суровой, не раз я себе находил
в глаголах Предвечного Слова источник покоя и сил…»)

— А ў тэатры ходзіце? Ці гэта грэх?

— Не грэх. Але не хаджу. Па той жа прычыне — недахоп часу. Калісьці хадзіў…

— Чым плануеце заняцца на пенсіі?

— Планы сціплыя. Мару і малюся перадаць служэнне новаму пакаленню братоў і дапамагаць ім. А яшчэ… даў бы Бог ласку правесці гэтую пенсію разам з жонкай…

— А як наконт з’ехаць на пенсію ў іншую краіну?

— Не ведаю… У Амерыцы, вядома, добра. І мне прапаноўвалі там застацца. Але ўсё-ткі лепш там, дзе цябе любяць, дзе твае родныя. Я, калі ў Амерыку езджу ў камандзіроўкі, вельмі сумую па доме. Нінуліну ежу ўспамінаю, гамбургеры хутка надакучаюць…

— Раскажыце, што-небудзь з дзяцінства.

— Свавольнічаў шмат… Не раскажу (смяецца). Самы дарагі ўспамін — гэта бацькі. Стаўленне бацькі да мамы. Просты мужык быў, працоўны, але так яе кахаў, дапамагаў… Яны ўсё рабілі ўдвох. Устану з раніцы, а яны ўжо ўдвох сняданак рыхтуюць, ён бульбачку каля яе чысціць. Вельмі любіў… (голас задрыжэў). Са слязамі ўспамінаю…

— Любімы спорт?

— Футбол, вядома. Ён па-за канкурэнцыяй. Па полі бегаць — любімая справа. Я з 4 гадоў з мячом. А цяпер раблю практыкаванні, часам хаджу ў басейн. Адчуў, што лішнюю вага набраў, а я гэтага не люблю…

IMG_1579— У адпачынак збіраецеся?

— Вельмі хочацца. За апошнія 20 гадоў практычна ні разу не быў. У нас ёсць дача, туды паедзем. Я спякоту дрэнна пераношу, а на дачы халадней. Марым з Нінуляй, можа, у Балгарыю якую з’ездзіць на тыдзень або ў Палангу на некалькі дзён.

— А вы жаўрук або сава?

— Вось не ведаю… Я рана ўстаю і позна кладуся. Сплю гадзін па 5.

— Хапае?

— Не-е. Часам у абед зачыняюся ў кабінеце, каб хвілін 15 падрамаць, сілы аднавіць.

— А калі на душы кошкі скрабуць, акрамя малітвы, што робіце?

— Малітва ўсё роўна асноўнае… Тэлефаную Нінулі, калі ёсць магчымасць, пад’язджаю, забіраю яе, пасядзім ў кавярыньцы, пагаворым…

— Жонка — галоўны сябар?

— Толькі жонка… Ёсць людзі, якія заўсёды гатовыя мне дапамагчы, іх я таксама лічу сябрамі. Але патаемным дзялюся толькі з жонкай. І лічу, што ў сям’і так і павінна быць: жонка павінна ведаць, што ў яе няма канкурэнтаў, і муж павінен ведаць тое ж самае… Тады гэта будзе шанавацца!

Дасье: Круцько Віктар Нікадзімавіч. 1953 года нараджэння. Ураджэнец вёскі Жаўткі Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Скончыў Мінскі дзяржаўны каледж электронікі, біблейскую школу ў Маскве і Семінарыю ў Чыкага. Старэйшы прэсвітар царквы «Віфлеем». Біскуп Саюза евангельскіх хрысціян баптыстаў.

Дар’я Фаміна

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Пералічыць сродкі можна на тэлефонны нумар Velcom: +375 29 6011791. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі