Аляксандр Патліс і Новы Ерусалім: мы на адной старонцы

 ni1 Сенсацыя ў свеце хрысціянскай музыкі – легендарная група «Новы Іерусалім» уз’ядналася. І дае канцэрт у Мінску, запланаваны на 14 траўня. Праграма цалкам складаецца з хітоў. Дзіўная справа – хлопцы разам выконваюць нават тыя песні, якія з’яўляюцца часткай іх сольнай музычнай кар’еры, таксама, дарэчы, вельмі паспяховай.

У эксклюзіўным інтэрв’ю парталу Krynica.info музыканты Аляксандр Патліс, Ігар Сарокін і Эльшад Бабаханаў распавялі, як яны ўяўляюць сабе сваё далейшае творчасць, паразважаў і аб месцы і значэнні хрысціянскай культуры ў сучасным свеце, і як прымудраюцца ва ўсім бачыць руку Божую.

Хлопцы, вачам сваім не веру – вы зноў разам, значыць навіна пацвярджаецца і Новы Ерусалім уз’яднаўся?

ЭЛЬШАД БАБАХАНОВ: Так.

Чаму?

Ігар Сарокін: Чаму? Таму што мы пачыналі разам і вырашылі працягнуць.

Аляксандр Патліс: Ідэя ў паветры лунала досыць даўно. Было жаданне зрабіць гэта яшчэ на дваццацігоддзе групы. У 1992 мы пакаяліся, 17 траўня 1992 года адыгралі першы канцэрт разам. Але то хлопцы кудысьці з’язджаюць, то я. Ды ўсё ж такі мы зрабілі сумесны выступ у сяброўскай такой атмасферы 12 лютага ў Моладзевым тэатры эстрады. Затым досыць паспяхова далі канцэрт у Брэсце. Там сабралася каля тысячы чалавек, сабраць больш пляцоўка не дазволіла. Таму 14 мая ў вялікай зале філармоніі Новы Ерусалім зноў разам. Старыя-новыя песні.

У сваёй творчасці вы перажылі не тое каб разрыў стасункаў, але пайшлі кожны сваім шляхам. Тое што хвалюе вашых гледачоў зараз – ці надоўга разам?

ІС: Кантракт ніякі мы не падпісвалі. Калі ёсць ідэя, канцэрты, мы рэалізуем гэтыя планы. Я думаю гэта добрая тэндэнцыя. У кожнага ўжо ёсць сольныя нейкія планы, але калі нас аб’ядноўваюць вось гэтыя канцэрты, мы з задавальненнем іх граем.

ЭБ: Саша правільна кажа, што ўжо даўно ў паветры было гэта жаданне. Калі ўжо так глыбока капнуць, то мы досыць вялікі перыяд часу былі разам, шмат чаго было зроблена, класныя песні, класныя альбомы.

Настальгававаў?

 ni4 ЭБ: Вядома. Вось рэпетавалі песню «Неба аскепкі», гадоў дзесяць, напэўна, мы яе не гралі. «Вочы колеру неба» зайгралі і я прама апынуўся ў атмасферы такой. Вось і я зараз кажу і са мной прама нешта такое адбываецца. Гэта вялікі кавалак жыцця. Мы больш не столькі для сябе, колькі для людзей, але і сам атрымліваеш моцнае  задавальненне. Ёсць вялікая колькасць людзей, якія хочуць чуць песні, хочуць перажываць гэтую атмасферу, тое што Бог нам даў, тое памазаньне, тое слова, тую музыку, якая ў нас ёсць.

Вядома ўвесь гэты час прыходзілі думкі, а як усё гэта будзе? Атрымаецца-не атрымаецца? Мы неяк рабілі крокі насустрач гэтаму і паступова, паступова ўсё гэта стала рэальнасцю. Пасля першага канцэрту ў Мінску ў лютым, потым у Брэсце вельмі шмат класных водгукаў. У першую чаргу, усярэдзіне нас саміх, потым ужо з боку людзей, якія проста ў захапленні, шмат хто не патрапілі, таму мы вырашылі паўтарыць, ёсць яшчэ запрашэння – Рыга, Масква. Думаю, гэта працягнецца.

А як гэта музычнай мовай называецца такое супрацоўніцтва ?

ЭБ: Рэюньён. ( Reunion – Уз’яднанне [Англ.]

 ni3 АП: Група The Police і Стынг аб’ядналіся і зрабілі сумесны канцэрт, нейкі тур. Deep Purple c Рычы Блэкмарам. У гісторыі ўсё гэта існуе.

Калі мы былі паасобку, кожны на месцы не стаяў, развіваўся , як асоба. Калі ты развіваешся як асоба, як духоўны чалавек, развіваецца і твая творчасць. Ты сталееш, твая творчасць таксама, напэўна, сталее.

Калі мы 12 лютага выйшлі на сцэну, то людзі, якія чулі нас калісьці, і самі музыкі казалі, што драйв быў менавіта таго Новага Ерусаліма. Вы, кажуць, як адно цэлае глядзеліся і слухаліся. Напэўна, гэтыя два выступленні мелі поспех, таму што музыка, якая была ў нас і якая цякла са сцэны, несла добрыя эмоцыі. Мы самі верылі ў тое, што мы граем, у той што мы спяваем. І наша аб’яднанне было ў першую чаргу не камерцыйным, яно было духоўным.

Мы сёння жывём у час, калі шмат рознагалоссяў і канфліктаў адбываецца ў цэрквах, адбываецца мноства падзелаў. І мы людзі, якія таксама прайшлі праз падзел. Але мы вам можам сказаць, што калі людзі шукаюць Бога, яны заўсёды знойдуць агульныя падыходы і Бог прывядзе да таго моманту, да таго часу, калі можна будзе аб’яднацца і сумесна нешта зрабіць.

Гэта не значыць, што мы зноў разам на 15 або на 20 чарговых гадоў – не. Скажам так, будзем граць, калі ёсць запрашэнні і нас хочуць бачыць менавіта ў складзе Новы Ерусалім з Аляксандрам Патлісам. Вадзім Калацэй не можа, Ігар Капылоў у сілу таго, што пражывае ў іншай краіне, не можа ўдзельнічаць, але на іх месца стануць добрыя моцныя музыкі, якія ўліліся ў калектыў. Аляксандр Панін – гітарыст, Сяргей Чарняк – выдатны клавішнік, таму ніякай страты ў музычнай падачы, ніякай страты ў музычным матэрыяле, у драйве каманда не адчувае.

Гэта значыць па музычнай лініі пытанняў наогул няма?

ІС: Вельмі камфортна і я думаю што мы яшчэ нават да канца не раскрыліся, проста выйшлі і зрабілі сваю справу, а калі працягваць супрацоўнічаць, яшчэ ствараць нейкія песні, нейкія відэакліпы …

Старыя будзеце песні выконваць ці ўжо ёсць і новыя ?

ІС: Людзі зараз у прынцыпе чакаюць старых песень, яны хочуць , даўно не чулі «У дызайне Божым», «Неба аскепкі», «Вочы колеру неба», «Які Вялікі Бог».

АП: У праграме будзе гучаць і песні Новага Ерусаліма, якія мы зрабілі сумесна з альбома «Ну што ты думаеш пра гэта» і «Неба аскепкі». Будуць гучаць, толькі не ў выкананні Ігара Копылова, а ў маім выкананні песні «Лініі сэрца», «Новыя зоркі», «Мы дзеці аднаго кахання». Гэта ўжо з альбома «Лініі сэрца», які хлопцы выпусцілі без мяне. Ну і мы выканаем песні, якія я напісаў без Новага Іерусаліма, такія як «Мегополіс», «Стань святлом» і яшчэ некалькі.

Атрымліваецца, ваша новая праграма – гэта такі сінтэз або сімбіёз і класнага старога і нават таго, што кожны з вас рабіў паасобку, і гэта таксама ўплятаецца?

АП: Гэта ўплятаецца і хацелася б, вядома зрабіць яшчэ што, пару новых песень, менавіта новых, якія ніколі нідзе не гучалі і недахопу ў матэрыяле не будзе. Але, думаю, трэба, каб прыйшоў час, знайшліся гэтыя песні, знайшлася згода нейкая, унутраны пасыл, унутраны імпульс. Я думаю, што калі ёсць такое ўнутранае сведчанне, чалавек тады бярэ і робіць. Унутранае сведчанне, як правіла, у наша сэрца прыходзіць звышай, і абавязкова гэта будзе.

Вы ўсе адзначаеце, як выдатна быць разам, і праз гады вашай самастойнай працы зноў гледачы адчуваюць нейкую неверагодную атмасферу на вашых сумесных канцэртах. І гэта, вядома ж, проста цудоўна, напэўна, гэта Бог вам так дапамог. Таму што хрысціянская музыка – яна з сэрца, і зымітаваць гэта вельмі складана. Што вы думаеце пра гэта?

 ni13 ІC: Такія рэчы як прабачэнне, любоў, яны для ўсіх людзей аднолькавыя. Я шмат назіраю за творчасцю розных музыкаў і ёсць такія прыклады калі групы разыходзяцца, яны паглумляцца, разыйдуцца і потым яны маюць зносіны, сябруюць, яны паважаюць, шануюць адзін аднаго. Я заўсёды з горыччу гляджу калі вернікі  разыходзяцца і становяцца ворагамі на ўсю жыцця, потым паліваюць адзін аднаго брудам, не жадаюць ні сябраваць, ні вітацца, не жадаюць нічога разам рабіць.

Вядома ўнутры я разумеў, што дзесьці так не павінна быць у нашым жыцці і я таксама хацеў, каб гэты момант настаў, каб мы прымірыліся, сабраліся разам, нешта зрабілі. Павіннен быў прыйсці час, я думаю гэта правільна і ўсе людзі павінны гэта зразумець, паміж намі не павінна быць якіх-небудзь падводных камянёў. Мы ўсе служым аднаму Богу. Тым больш у тым нікчэмным колькасці музыкаў, якія служаць Богу на постсавецкай прасторы, нам наогул няма чаго дзяліць. На мой погляд, хрысціянская музыка яна практычна памерла, яе няма. Яна трымаецца на нейкай былой хвалі, якая калі была запушчана.

АП: Існуе царкоўная музыка, музыка праслаўлення і пакланення, зноў жа гэтая музыка для выканання ўнутры царкоўных службаў, набажэнстваў. А пытанне заключаецца ў тым, што хочацца несці кудысьці ў культуру, каб твае песні былі ў эфірах. Пад песню «Каханне ў далонях» людзі да гэтага часу танчаць свой першы вясельны танец. Ад дырэктараў ЗАГСаў чуў, што часта маладыя выходзяць менавіта пад гэтую нашу песню. Пра што гэта кажа? Гэта на самай справе ўжо стала часткай жыцця, часткай гісторыі і без Бога, на мой погляд, гэта немагчыма. Хочацца працягваць рабіць такія песні, каб мы б мелі нейкі ўплыў не толькі ўнутры царквы, але і за сценамі. Калі мы ў Новым Ерусаліме рабілі альбомы «Што ты думаеш пра гэта», «Неба аскепкі» у нас заўсёды было такое жаданне, каб гэта выходзіла за рамкі царкоўных сцен.

Калі казаць пра культуру. Як вы думаеце, чаму вернікі людзі, асабліва евангельскія вернікі, так сканцэнтраваныя на сваім асяроддзі, ёсць нейкая зацыкленасць, пэўная самаізаляцыя? Ўстойлівае жаданне адгарадзіцца ад усіх. Але ў хрысціянскім асяроддзі нараджаецца шмат выдатных песень, якія лёгка маглі б стаць здабыткам усяго грамадства. Але музыкам проста часам не даюць разгарнуцца свае ж. У выніку існуе даволі вялікі пласт музычнай культуры, які практычна скрыты ад старонніх вачэй. Як вы думаеце, нармальна гэта? Для чаго Бог дае людзям таленты – толькі каб сваім пра свой казаць ці ж для выхаду на шырокую аўдыторыю?

ЭБ: Праблема яшчэ больш шырокая. Адзін з аспектаў – у многіх хрысціянскіх музыкаў сёння адсутнічаюць нармальныя, здаровыя амбіцыі. Чалавек часам думае, што не валодае чымсьці такім асабліва каштоўным у вачах іншых людзей. Наша хрысціянская такая недалёкасць кажа нам, маўляў, калі Бог захоча Ён мне дасць, калі не даў, значыць Яму гэта не трэба. Многія людзі ў прынцыпе толькі з-за гэтага сядзяць і не ідуць да сваёй мары, не выконваюць сваё пакліканне, не могуць толкам распазнаць, што ж ім такое на самай справе даў Бог.

З іншага боку, меркай поспеху ў хрысціян лічацца не песні, а як раз прызнанне ў свецкім аўдыторыі. Паглядзіце, як хутка заззялі такія людзі, як Буша Гоман, Рэната Валіевічч (хрысціянскія спевакі, удзельнікі праекта «Голас» – заўв. Рэд.). А фактычна яшчэ год таму пра іх ніхто нічога не ведаў! І ніколі б не даведаліся пра іх, калі б яны не зрабілі крок у гэтыя свецкія праграмы. Той факт, што яны там засвяціліся, што яны нейкае месца занялі – менавіта гэта аўтаматычна выклікала рэспект і ад хрысціянскай аўдыторыі, людзі аўтаматычна сталі іх прызнаваць, запрашаць, паважаць і гэтак далей.

Сумна, але факт, што сёння калі ты проста прысвечаны хрысціянін, працуеш дзесьці ў сваёй царкве, то цябе не моцна паважаюць, калі ты не сенсацыя нейкіх свецкіх СМІ.

Я неяк прыйшоў да высновы, што ў любых музыкаў, у тым ліку і ў вернікаў, ёсць асноўныя тры патрэбы. Самае першае – гэта магчымасць самавыяўлення, граць тое, што ў цябе ўнутры, спяваць свае песні. Другая патрэба – магчымасць карміць сям’ю. І трэцяя – гэта проста элементарна быць прызнаным, каб цябе хвалілі і паважалі той факт, што ты ёсць і тое, што ты робіш. Але сёння нічога з гэтага не задавальняецца ў цэрквах на ўсёй прасторы СНД. Музыкі не атрымліваюць ніякіх грошай і музыкант сёння грае тое, што падабаецца пастару. Ніякія з гэтых трох патрэбаў ня задавальняюцца. У прынцыпе ў такіх умовах казаць пра развіццё нейкай хрысціянскай музыкі ва ўсім СНД практычна немагчыма.

Можа быць быў бы запатрабаваным нейкі хрысціянскі прадзюсерскі цэнтр ? Месца, дзе людзі, як вы, дапамагалі б падняцца таленавітым пачаткоўцам. Або кожны з вас ужо патроху вучыць, перадае свой досвед?

 ni5 АП: На самай справе гэта адбываецца. Я рэгулярна ўдзельнічаю ў фэсце «Ты закліканы быць першым». Нядаўна вярнуўся з маладзёжнай творчай канферэнцыі «Create for God» ў царкве «Слова Жыцця» ў Маскве. Вядома гэтага мала, але бываючы ў многіх гарадах, бачу што лакальна ў пастараў і цэркваў ёсць разуменне таго, што творчасць мае сілу і мае ўплыў на сваю аўдыторыю. І гэтыя пастары і цэрквы праводзяць фестывалі, моладзевыя праекты. Але ў цэлым гэтага мала, таму што сёння каб зрабіць нейкі рух, напрыклад у музычнай сферы, музычнай індустрыі, патрэбен якасны музычны матэрыял, патрэбна якасная песня, аранжыроўка і, безумоўна, фінансавы рэсурс, для таго каб любы прадукт прасоўваць.

Возьмем, напрыклад кампанію Coca-Cola, яе бо вельмі многія ужо не адзін дзясятак гадоў ведаюць ва ўсім свеце і, тым не менш, яна працягвае сябе рэкламаваць, у яе самы вялікі рэкламны бюджэт. І здаецца, навошта ім гэта трэба. А ці трэба марнаваць грошы на прасоўванне, калі пра цябе ніхто не ведае і ты спрабуеш прасунуць не проста сябе, а свае прынцыпы, свае перакананні, калі казаць пра наш творчасці, калі казаць пра тое, навошта мы ідзем на радыё і такія песні ствараем? Песня ўсяго толькі адкрывае дзверы, а ты прыносіш тое, у што ты верыш.

Я нядаўна быў на шоў Філіпа Кіркорава “Я”, і бачыў той пасыл, які рэжысёр ўклаў у трохгадзіннае шоў, і бачыў, што гэта вырабляе ў людзях. А потым чалавек пасля гэтай эйфарыі, пасля гэтага свята, пагружэння ў гэтае шоў прыходзіць дадому закрывае дзверы і сутыкаецца ўсё з тымі ж сваімі нявырашанымі праблемамі, а свята застаецца за зачыненымі дзвярыма, на лесвічнай пляцоўцы. Чалавек зноў сутыкаецца са сваім побытам, са сваім жыццём і са сваімі цяжкасцямі. Як іх вырашаць? Хіба ў хрысціян няма адказу на гэтыя пытанні? Менавіта таму мы стараемся рухаць творчасць, песні – гэта ўсяго толькі спосаб заявіць пра сябе, быць недзе, адчыняць дзверы. Але жаданне наша ўсё ж казаць пра Бога, які больш чым творчасць і больш чым твая песня. У мяне калісьці ў сэрцы было жаданне такое ледзь не з біскупамі саюзаў асноўных Расіі пагаварыць, чаму б на базе саюзаў не стварыць добрую музычную каманду, каб груба кажучы, яна як музычны форвард ішлі наперадзе, прасоўваючы сучасную музычную творчасць. Але ніхто ў гэта не верыць.

Цікава спытаць у Ігара Сарокіна, як ты думаеш, на што варта марнаваць той капітал папулярнасці, вядомасці, які сёння ў вас ёсць?

 ni8 ІС: Я думаю ў нашым жыцці нічога моцна не змянілася. Як кажуць, калі ціснеш лімон, атрымліваецца цытрынавы сок, калі апельсін, то атрымліваецца апельсінавы сок. У нас ўкладзены патэнцыял і Богам, і людзьмі. Я разважаў неяк з нагоды назвы «Новы Ерусалім». Калісьці мы ўзялі яе і ўклалі музычны сэнс, але гэта назва адлюстроўвае і мару пра Нябёсы, і гэта назва дае нам добрую базу, якая нагадвае нам нават у складаны час аб тым, каб мы на Бога абапіраліся.

На рэпетыцыі неяк кажу нашым маладым музыкам Аляксандру Паніну і Сяргею Чарняку шануйце, хлопцы, што вы хлопцы прыйшлі да нас у каманду, глядзіце які ў вас плацдарм для старту. Ёсць саюзы хрысціянскія, а ёсць творчы саюз групы «Новы Іерусалім». Я думаю, мы стварылі нейкую культуру Нова-Ерусалімскую, якая распаўсюджваецца не рэлігійным саюзамі, а самі людзі нясуць гэтыя песні і іх перажыванні выклікаюць новы прыліў духоўных сіл, якія ізноў прыходзяць да людзей праз нас.
Стварыце вакол сябе нейкую сетку і вы заўсёды будзіце вольныя ад якіх-небудзь карпарацый, меркаванняў і іншага. Мы стварылі такую ​​сетку сяброў па ўсім свеце, якія нас паважаюць. І мала таго, гэтыя песні, гэтая музыка, яна прыцягвае і няверуючых людзей. Напрыклад, Беларускі дзяржаўны сімфанічны аркестр пад кіраўніцтвам народнага артыста Аляксандра Анісімава зацікавіўся нашым праектам. Мэтр сам нам напісаў і прапанаваў зрабіць разам канцэрт. Звычайна да яго прыходзяць і прапануюць правесці канцэрт і ён шукае свабодныя даты, шукае водгуку ў сэрцы, а тут атрымалася наадварот. Ён проста памятае, што калісьці мы з ім разам правялі такое мерапрыемства. І яны кажуць, што новы Ерусалім гэта не проста нейкая рэлігійная каманда, якой трэба цурацца і думаць, што ж яны там робяць. Зараз прыязджае каманда «Імпрынт» (група «IMPRINTBAND» – амерыканскія сябры Новага Ерусаліма, спецыяльныя госці на канцэрце 14 мая – заўв. Рэд.) І філарманічны савет запатрабаваў спіс таго, што яны будуць выконваць. А Новы Ерусалім адразу прапусцілі, кажуць хлопцы, ідзіце грайце, выступайце. Гэта ўжо дасягненне пэўны нашай творчасці. Няверуючыя людзі слухаюць нашы песні, хочуць нас зноў пачуць, закладзеныя некалі ў аснову поспеху Новага Ерусаліма намаганні да гэтага часу прыносяць вынік. І мне сёння здаецца, што закладзены ў нас Богам капітал яшчэ толькі пачаў рэалізоўвацца.

Вы разам маліцеся перад рэпетыцыямі? Кожны з вас кажа амаль як пастар, хтосьці ўжо і прапаведнікам з’яўляецца. Вядома, Саша часам пропаведзі кажа. Ці ёсць у вас тое непадробнае духоўнае адзінства, якое, здаецца, выяўляецца ў малітве і ў Святой Камуніі ў і гэтак далей і гэтак далей. Гэта было ўжо ў вас?

 ni12 ЭБ: Мы былі ў Карэліі на фестывалі, які арганізоўвалі некалькі цэркваў. У адзін з дзён мы сабраліся, усё было пад адкрытым небам на беразе мора і быў дождж такі непрыемны. Мы сабраліся, была малітва кароткая, нехта прапанаваў – а давай пастар памаліся, каб дажджу не было. І пастар так коратка, што ў мае харызматычныя мазгі гэта не месціцца, сказаў нешта ў кшталту: «Гасподзь блаславі, каб не было дажджу, каб усё было добра. Амэн ». І вось мы выйшлі, і дажджу не стала.
Іншы выпадак быў у Іркуцку. Мы на сцэне пад адкрытых небам наладжваем музычныя інструменты, бачым велізарную хмару і пытаем у арганізатараў, чаго вы навес які не ўзялі. Нам кажуць, што мы ўжо месяц молімся, каб дажджу не было, не хвалюйцеся. Але праз 10 хвілін пасля гэтай размовы як даў дождж, дрэвы паваліла, канцэрт не адбыўся.
Да чаго я гэта ўсё кажу? Існуюць пэўныя рэчы базавыя. Ну вядома трэба маліцца разам, вядома мы молімся разам. Але мы ўжо знаходзімся ў такім узросце, на такім узроўні, мы знаходзімся на адной старонцы і духоўна, і музычна і добра разумеем адзін аднаго. Праз 10 гадоў пасля таго, як мы з Саняем гралі апошні раз, мы выйшлі на сцэну пасля толькі адной рэпетыцыі і нібы гэтага перапынку ў сумеснай творчасці і выступах і не было.

АП: Мне часта задаюць пытанне, колькі вы са сваімі музыкамі маліцеся. Мы прыходзім у гэты свет у адзіночку, мы ў адзіночку і сыходзім з гэтага свету. Кожны з нас будуе асабістыя ўзаемаадносіны з Богам. Хрыстос мой Гасподзь, мой асабісты выратавальнік. Калі мне нешта баліць, я да яго звяртаюся. Калі ў мяне ёсць нейкая радасць, я яму дзякую. На мой погляд, людзі, якія будуюць індывідуальныя ўзаемаадносіны з Богам, не маюць потым праблем у тым, каб для справы сабрацца з праваслаўным, каталіком, евангельскім вернікам. А бывае людзі збіраюцца быццам рэлігійна правільна і заклікаюць разам памаліцца, а самі дулі ў кішэнях трымаюць, моляцца вінавацячы, зусім не ведаючы, што іншы чалавек раніцай стаяў перад Богам выліў сэрца, выліў душу. Бог яму дараваў, а ты ходзіш, камень у сэрцы носіш. Ёсць ўнутраны пасыл і ён ад Бога індывідуальна. У нас будзе рэпетыцыя і мы абавязкова памолімся, выходзячы на ​​сцэну перад выступам мы абавязкова молімся, каб не мы, каб Бог ўслаўляўся. Талент толькі інструмент, каб Божы Дух цёк, каб была прастата, радасць і любоў.

Пытанне аб малітве нарадзілася ў сувязі з тым, што Новы Ерусалім – гэта нябесны горад, дзе вуліцы пабудаваныя з золата, а золата – гэта малітвы. На гэтым усё пабудавана. Група «Новы Іерусалім» з’явілася 24 гады назад, у разгар масавых служэньняў абуджэння ў нашай краіне і нараджэння новых евангельскіх цэркваў, так здаецца? Шмат хто кажа сёння, што мы зноў пражываем віток гісторыі, калі ў людзей абуджаецца прага па Богу. Можа і ваша ўз’яднанне – прыкмета таго, што прыйшоў час пакаяння новага пакалення людзей?

АП: Калі мы выступалі ў Брэсце, у царкве Выратаванне ( за што дзякуй пастару Аляксандру Барысюку, камандзе і музыкам), на канцэрце было больш за тысячу чалавек. Цэнтр Выратаванне быў поўны і шмат хто казаў, што ў Брэсце хрысціян розных канфесій ніколі разам гэтулькі не збіралася. Наша вось такое аб’яднанне паслужыла імпульсам для іншых хрысціян і мы павінны разумець, што ўсё гэта не мы і гэта не проста наша музыка, але крыніца ўсяго гэтага ў першую чаргу Бог.

Інтэрв’ю падрыхтавалі Анатоль Шырвель і Крысціна Пракурат, фота з архіва Ігара Сарокіна

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі