Як лідар барацьбы за «правы геяў» стаў натуралам

Glatzewed2

У сувязі з чарговай дыскусіяй на тэму гомасэксуалізму і гей-шлюбаў у беларускім сегменце інтэрнэту і асабліва ў сацсетках Krynica.info прапануе чытачам пераклад артыкула вядомага амерыканскага актывіста Майкла Глатца (Michael Glatze), які раскрытыкаваў сваё папярэдняе жыццё, стаў хрысціянінам і ажаніўся з дзяўчынай.

Як лідар барацьбы за «правы геяў» стаў натуралам

Гомасэксуалізм лёгка завалодаў мной, таму што я ўжо быў слабы.

Мая мама памерла, калі мне было 19. Бацька памёр, калі мне было 13. У раннім узросце я ўжо заблытаўся ў тым, хто я і як я стаўлюся да іншых.

Мая блытаніна адносна “жаданняў” і той факт, што я заўважыў, што «падабаюся» хлопцам, прымусілі мяне аднесці сябе ў катэгорыю “гей” у 14 гадоў. У 20 гадоў я адкрыта заявіў усім вакол мяне, што я гей.

У 22 гады я стаў рэдактарам першага часопіса для маладой мужчынскай гей-аўдыторыі. Яго фотаматэрыялы межавалі з парнаграфіяй, але я меркаваў, што мог бы выкарыстаць яго як платформу для большых і лепшых рэчаў.

Так паўстала «Маладая гей-Амерыка”. Яна павінна была запоўніць пустэчу, якую стварыў часопіс, у якім я працаваў, – а менавіта, быць не такой парнаграфічнай, арыентаванай на маладых гомасэксуальных амерыканцаў. «Маладая гей-Амерыка» пачала свой ўзлёт.

Гей-людзі з радасцю адгукнуліся на «Маладую гей-Амерыку». Яна атрымлівала ўзнагароды, прызнанне, рэспектабельнасць і вялікія ўшанаванні, у тым ліку Нацыянальную прэмію ўзору для пераймання ад галоўнай гей-арганізацыі «Форум роўнасці» (праз год яе атрымаў прэм’ер-міністр Канады Жан Крэцьен) і цэлага шэрагу выступаў у СМІ: ад PBS да Seattle Times, ад MSNBC да загалоўнага артыкулу ў часопісе Time.

Я выпусціў з дапамогай PBS-філіялаў і «Форуму роўнасці» першы буйны дакументальны фільм для вырашэння праблемы самагубстваў сярод падлеткаў-геяў – “Джым тлустым шрыфтам”, які аб’ездзіў увесь свет і атрымаў шматлікія ўзнагароды на фестывалях.

«Маладая гей-Амерыка» стварыла фотавыставу, поўную фатаграфій і гісторый пра гей-моладзь па ўсім паўночнаамерыканскім кантыненце, якая аб’ездзіла Еўропу, Канаду і частку Злучаных Штатаў.

«Маладая гей-Амерыка» запусціла YGA Magazine ў 2004 годзе, каб зрабіць выгляд, што падае “дабрачыннага двайніка” іншых друкаваных СМІ, арыентаваных на гей-моладзь. Я кажу “зрабіць выгляд”, бо праўда была ў тым, YGA быў гэтак жа шкоднасным, як і іншыя, але не настолькі адкрыта парнаграфічным, так што гэта рабіла яго больш «паважаным».

У мяне пайшло амаль 16 гадоў на тое, каб выявіць, што сама гомасэксуальнасць не такая ўжо і “дабрачыннасць”. Было цяжка зразумець свае пачуцці на гэты конт, улічваючы, што маё жыццё была настолькі захоплена ёю.

Гомасэксуалізм, укаранёны ў маладыя розумы, з’яўляецца па самой сваёй прыродзе парнаграфічным. Ён разбурае ўразлівыя розумы і заблытвае развіццё іх сэксуальнасці. Я не разумеў гэтага, пакуль мне не цюкнула 30.

YGA Magazine спрадаў свой першы выпуск у шэрагу гарадоў Паўночнай Амерыкі. Ён карыстаўся незвычайнай падтрымкай з усіх бакоў: школы, бацькоўскія групы, бібліятэкі, грамадскія аб’яднанні – здавалася, што ўсе хочуць яго. Ён цалкам адпавядаў духу часу – “прыняцця і заахвочвання” гомасэксуалізму, і я лічыўся лідарам. Мяне нават папрасілі выступіць на прэстыжным Форуме Джона Кэнэдзі-Малодшага ў Гарвардскай Урадавай школе Кэнэдзі ў 2005 годзе.

Але менавіта пасля прагляду відэа свайго выступу на «мерапрыемстве», я пачаў сур’ёзна сумнявацца ў тым, што я рабіў з маім жыццём і ўплывам.

Не ведаючы нікога, да каго я мог бы падысці са сваімі пытаннямі і сумневамі, я звярнуўся да Бога.

Не ведаючы нікога, да каго я мог бы падысці са сваімі пытаннямі і сумневамі, я звярнуўся да Бога. Адносіны з Богам выйшлі на новы ўзровень дзякуючы знясільваючай сутычцы з кішачнымі спазмамі, якая стала вынікам праблем са страўнікам, выкліканых маімі паводзінамі.

Неўзабаве я пачаў разумець тое, што я ніколі нават не ўяўляў, што гэта можа быць рэальным. Напрыклад, той факт, што я кіраваў рухам граху і распусты. І хоць можа падацца, што маё рашэнне было заснавана на догме, яно не з’яўлялася такім.

Я прыйшоў да такіх высноў самастойна.

Мне гэта стала ясна, бо я сапраўды думаў пра гэта – і сапраўды маліўся пра гэта – што гомасэксуалізм перашкаджае нам знайсці нашу сапраўдную сутнасць. Мы не можам бачыць ісціну, калі мы пазбаўленыя зроку гомасэксуалізмам.

Пад уплывам гомасэксуалізму мы лічым, што пажада не толькі прымальная, але і з’яўляецца цнотаю. Але не існуе гомасексуальнага “жадання”, асобнага ад пажаднасці.

Адмаўляючы гэты факт, я спрабаваў сцерці такую ​​праўду любой цаной і ўдзельнічаў у розных папулярных спосабах па канфіскацыі адказнасці з чалавечых рук для выпрабавання спакусамі пажадлівасцю. Я быў упэўнены – дзякуючы культуры і сусветным лідарам – што я паступаў правільна.

Вядзёны пошукамі ісціны, таму што нішто не здавалася правільным, я паглядзеў унутр сябе. Ісус пастаянна раіць нам не давяраць нікому, акрамя Яго. Я зрабіў тое, што Ён сказаў, ведаючы, што Валадарства Божае сапраўды жыве ў сэрцы і свядомасці кожнага чалавека.

Тое, што я выявіў, што я даведаўся пра гомасэксуальнасць, было дзіўным. Тое, як я ўпершыню “адкрыў” гомасэксуальнае жаданне ў сярэдняй школе, аказалася следствам таго, што я глядзеў на іншых хлопцаў. Выздаравеў жа я, калі стала рашуча ясна, што я павінен або зрабіць гэта, або падвяргаць рызыцы яшчэ больш людзей. Я звярнуў увагу на сябе.

Кожны раз, калі я сутыкаўся са спакусай пажадлівасцю, я прызнаваў гэта і я змагаўся з гэтым. Я называў гэта тым, чым гэта было, а потым проста дазволіў гэтаму знікнуць. Існуе вялікая і жыццёва важнае адрозненне паміж павярхоўным захапленнем – сабой ці іншымі – і цэльным захапленнем. У поўнай меры любячы сябе, мы больш не маем патрэбу ў чым-небудзь з “вонкавага” свету: пажадлівых жаданнях, прызнанні з боку іншых людзей або фізічным задавальненні. Нашы матывы ўласцівыя самой нашай сутнасці, распушчанай неўратычнымі адцягненнямі.

Гомасэксуалізм дазваляе пазбегнуць больш глыбокага капання дзякуючы паверхневаму і натхнёнаму пажадлівасцю захапленню – прынамсі, пакуль ён “дазваляецца” законам. У выніку незлічонае мноства людзей губляе сапраўдных сябе, свайго дадзенага Богам “я”.

Гомасэксуалізм для мяне пачаўся ў 13 гадоў і скончыўся, як толькі ў 30 гадоў я “адгарадзіўся” ад знешніх уплываў і глыбока засяродзіўся на ўнутранай праўдзе, калі я адкрыў для сябе глыбіні дадзенага мне Богам “я”.

Бог разглядаецца многімі, хто знаходзіцца ў цісках гомасэксуалізму ці іншых пажадлівых паводзін, як вораг, бо Ён нагадвае ім пра тое, кім яны на самой справе павінны быць. Злоўленыя людзі аддадуць перавагу застацца ў «шчаснай недасведчанасці», заглушаючы праўду і тых, хто кажа, антаганізмам, асуджэннем і такімі словамі, як “расіст”, “неадчувальны”, “злы” і “дыскрымінуючы”.

Вылечыцца ад нанесеных гомасэксуальнасцю ран нялёгка – вельмі мала відавочнай падтрымкі. З падтрымкі застаецца толькі зняслаўленне, высмейванне, прыгнятаючая рыторыка або незаконнае маніпуляванне законамі. Я павінен быў прасеяць “галасы” ўсіх, каго я калі-небудзь ведаў, праз маю ўласную збянтэжанасць і незадавальненне, каб знайсці вылячэнне. Частка гомасексуальнага парадку дня заключаецца ў тым, каб прымусіць людзей перастаць лічыць, што нават пытацца пра магчымае вылячэнні не варта, не кажучы ўжо пра тое, працуе яно ці не.

На мой вопыт, адкрыты выхад з-пад уплыву гомасексуальнага мыслення быў самай вызваляючай, прыгожай і дзіўнай рэччу, якую я калі-небудзь перажываў за ўсё сваё жыццё.

Пажадлівасць пазбаўляе нас нашых целаў, “далучае” нашу псіхіку да чыёйсьці фізічнай формы. Вось чаму гомасексуальны сэкс (і ўсе іншыя заснаваныя на пажадлівасці віды сэксу) ніколі не прынясуць задавальнення. Гэта неўратычны працэс, а не натуральны, не нармальны. Нармальны працэс нармальны, і менавіта таму ён так і называецца.

Нармальны працэс нармальны, і менавіта таму ён так і называецца.

Ненармальны ж той, «які прычыняе нам боль, парушае нармальнасць». Гомасэксуалізм выводзіць нас з нашага нармальнага стану, стану дасканалага адзінства ва ўсім, і падзяляе нас, прымушаючы вечна сумаваць па вонкавым фізічным аб’екце, якім мы ніколі не можам валодаць. Гомасэксуальныя людзі – як і ўсе людзі – прагнуць міфічнай праўдзівай любові, якая сапраўды рэальная. Праблема з гомасэксуалізмам у тым, што сапраўднае каханне прыходзіць толькі тады, калі ў нас няма нічога, што б перашкаджала яму ззяць знутры. Мы не можам цалкам быць самімі сабой, калі нашы розумы знаходзяцца ў пастцы замкнёнага кола і групавога менталітэту, які ўхваляе, ахоўвае і радасна абвяшчае пажадлівасць.

Бог прыйшоў да мяне, калі я быў збянтэжаны і пакінуты, калі я быў адзін, спалоханы і засмучаны. Ён сказаў мне праз малітву, што мне не варта было наогул нічога баяцца, і што я быў дома. Мне проста трэба было трохі прыбрацца ў маёй свядомасці.

Хрысціянства так моцна палохае людзей. Яно нагадвае ім аб іх сумленні, якое ёсць у кожнага.

Я веру, што ўсе людзі па сваёй прыродзе ведаюць праўду. І я лічу, што менавіта таму хрысціянства так моцна палохае людзей. Яно нагадвае ім аб іх сумленні, якое ёсць у кожнага.

Сумленне дапамагае нам адрозніць правільнае ад няправільнага. Яно з’яўляецца кіраўніцтвам, з дапамогай якога мы можам расці і станавіцца мацней і вальней. Вылячэнне ад граху і невуцтва заўсёды магчыма, але першае, што варта зрабіць, – гэта вызваліцца ад настрояў думак, якія падзяляюць і занявольваюць чалавецтва.

Сэксуальная ісціна можа быць знойдзеная пры ўмове, што мы ўсе гатовыя і хочам прызнаць, што наша культура ўхваляе паводзіны, якая наносіць шкоду жыццю. Пачуццё віны не павінна быць прычынай пазбягаць складаных пытанняў.

Гомасэксуалізм забраў амаль 16 гадоў майго жыцця і скампраметаваў іх той ці іншай хлуснёй, увекавечыў праз нацыянальныя СМІ, арыентаваныя на дзяцей. У еўрапейскіх краінах гомасэксуалізм лічыцца настолькі нармальным, што ў пачатковай школе дзецям прадастаўляюць дзіцячыя “гей” -кнігі для абавязковага чытання ў дзяржаўных школах.

Польшча, усім добра знаёмая знішчэннем яе народа з боку знешніх уплываў, смела спрабуе спыніць Еўрапейскі Саюз ад уключэння сваіх дзяцей у прапаганду гомасэксуалізму. У адказ на гэта Еўрапейскі саюз назваў прэм’ер-міністра Польшчы “агідным”.

Я быў агідным некаторы час. Я да гэтага часу адчуваю сваю віну.

Як у лідара ў руху абароны “правоў геяў” у мяне была магчымасць шмат разоў звярнуцца да грамадства. Калі б я мог вярнуць некаторыя з рэчаў, якія сказаў, я б гэта зрабіў. Цяпер я ведаю, што гомасэксуалізм з’яўляецца пажадлівасцю і парнаграфіяй, абгорнутымі адна ў адну. Я ніколі не дазволю нікому паспрабаваць пераканаць мяне ў адваротным, як бы слізкімі ні былі іх прамовы ці як ні ў сумныя іх гісторыі. Я бачыў гэта. Я ведаю праўду.

Бог даў нам ісціну не проста так.

Бог даў нам ісціну не проста так. Яна існуе, каб мы маглі быць самімі сабой. Яна існуе, каб мы маглі падзяліцца, што ўдасканаленне сябе ўплывае на свет, каб зрабіць свет ідэальным. Гэта не забаўныя схемы або дзіўныя ідэалы – гэта Ісціна.

Вылячэнне ад грахоў свету не адбудзецца імгненна; але, гэта адбудзецца, калі мы не будзем ганарліва перашкаджаць гэтаму. У рэшце рэшт, Бог пераможа, калі вы гэтага не ведалі.

Арыгінал, пераклад Krynica.info

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Пералічыць сродкі можна на тэлефонны нумар Velcom: +375 29 6011791. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі