Самыя яскравыя цытаты з выступу Ніка Вуйчыча ў Брэсце

12

Нік Вуйчыч — чалавек, для якога няма нічога немагчымага. Чалавек, які нарадзіўся без рук і ног, які змог не проста рэалізаваць сябе ў жыцці, але і натхніць сваім прыкладам тысячы людзей на жыццё без межаў. І ён не толькі жыве паўнавартасным насычаным жыццём, але і дапамагае іншым людзям здабыць веру, надзею і любоў.

15 верасня аўстралійскі аратар наведаў Брэст. Прычынай візіту стала святкаванне 500-годдзя выдання беларускай Бібліі.

Ніжэй прыведзены самыя яркія цытаты з выступу Ніка, запісаныя BINKL.

7

Ёсць шмат рэчаў, якія аб’ядноўваюць людзей па ўсім свеце. Аднак цэнтральнай чырвонай ніткай усіх праблем з’яўляецца востры недахоп любові і адзінства.

Я не гуру і не настаўнік. Я таксама вучуся ў гэтым жыцці, як і вы. І гэтак жа, як у вас, у маім жыцці ёсць ўзлёты і падзенні. Я жыву рэальным, паўсядзённым жыццём і задаюся мноствам пытанняў: хто я, чаму я тут, якая мая мэта?

Я нарадзіўся такім, як ёсць, і ніколі не марыў пра тое, што ў мяне з’явіцца надзея. Надзея гэта вялікі падарунак, які можа быць ва ўсіх нас, а жыццё — час перыядаў і сезонаў. Ты нараждаешся і паміраешь, але паміж двума гэтымі падзеямі ўзнікае мноства пытанняў, дрэнныя дні чаргуюцца з добрымі. Я не мог уявіць, што буду жанаты на сваёй цудоўнай жонцы. Зараз мы выхоўваем дваіх хлопчыкаў, а жонка выношвае двух дзяўчынакдвайнят.

10

Біблія кажа: я выдатна створаны. Некаторыя дзяўчынкі думаюць, што трэба быць больш прывабнай, завесці хлопчыка, каб адчуваць сябе каханай. Хлопцы ж пастаянна мараць быць больш мускулістымі. Я думаю, што трэба памяняць спосаб мыслення. Бо вы пачынаеце казаць і паступаць як усё, не ўсведамляючы сваёй каштоўнасці. Калі я не ўсведамляў яе, у мяне не было мэты ў жыцці.

«Я самотны, у мяне няма надзеі, няма Бога», — вось што я адчуваў у дзяцінстве. Дзе мае цуды? Я адчуваў, што хутка здамся. З-за зневажанняў у школе я спрабаваў здзейсніць самагубства. Я думаў, што калі я нават калі-небудзь ажанюся, то не змагу трымаць сваю жонку за руку. Сёння я ўсвядоміў, што галоўнае трымаць не руку, а яе сэрца. Табе не патрэбныя рукі, каб быць ідэальным мужам.

Мы ўсе часам адчуваем стрэсавы стан. Перажываем яго і ў 8, і ў 12 гадоў. У 18 гадоў упадаем у дэпрэсію. Калі нам спаўняецца 25 — ізноў стрэс: трэба шукаць працу, ажаніцца. Атрымліваем працу і зноў апыняемся пад ціскам. Заводзім жонку, дзяцей — ізноў праблемы сыплюцца на нашу галаву. Стрэс працягваецца, і мы пытаем сябе: калі ж ён скончыцца? Не тады, калі падыдзем да пэўнай адзнакі ў жыцці і выпрабуем ад яе поўнае задавальненне. Біблія кажа, што гэты свет ніколі не задаволіць цябе. Свет, які табе сапраўды патрэбны, знаходзіцца ў Бога. Вось дзе можа адпачыць і суцешыцца твая душа.

9

У гэтым свеце мы ўсяго толькі турысты. Мы тут максімум на 90 гадоў. З рукамі ці нагамі — усё роўна. Я ведаю, куды я пайду пасля таго, як мяне не стане. Усё роўна, што людзі думаюць пра мяне. Я — прадстаўнік Божай амбасады. Вось у чым мая каштоўнасць, вось дзе ляжыць маё шчасце. Усё, што я хачу — дапамагаць іншым людзям адчуць сябе любімымі. Дапамагчы ўсвядоміць, што ў іх ёсць надзея і Бог іх любіць.

Бог не заўсёды творыць цуды. Калі б Ён заўсёды адказваў на нашы малітвы, то мы б не паміралі. Калі б мой бацька выздаравеў ад раку, то ён памёр бы па іншай прычыне. Нам усім давядзецца памерці. Бог не заўсёды ацаляе, але Ён усё яшчэ працягвае любіць нас.

8

Самая моцная гісторыя адбылася са мной у доме, дзе дзяўчат трымаюць у сэксуальным рабстве. У ім я ўбачыў жанчыну, якая ляжала на падлозе. Яна была старая, у яе быў пастаянны трэмор. Я пачаў расказваць ёй пра каханне Бога. Раптам у пакой увайшла злая жанчына і спытала, хто я і што мне тут трэба. Я адказаў, што распавядаю жанчыне пра Бога. Тады тая адказала, што стамілася слухаць пра Бога і папрасіла паказаць, што ён рэальны. Сказала, што паверыць толькі ў тым выпадку, калі хворая жанчына ўстане на ногі. Да таго моманту яна не хадзіла ўжо 4,5 гады. Мы з сябрамі пачалі маліцца за яе і вырашылі паспрабаваць паставіць яе на ногі. На яе твары было столькі болю і пакуты! Яна спрабавала паставіць нагу на зямлю, але ў яе не атрымалася, і мы пасадзілі яе ў крэсла. Мы працягнулі маліцца. Раптам трэмор у  яе прайшоў, яна ўстала і пайшла. Калі я ішоў у гэты дом, то не ведаў, што гэта за жанчына. Мой сябар сказаў мне, што гэтая бабулька — д’ябал у плоці. Гэтая жанчына пабудавала раён Чырвоных ліхтароў. Яна крала дзяўчат і на ёй ляжыць адказнасць за лёс чатырох тысяч дзяўчат. Калі Бог здольны кахаць нават такую ​​жанчыну, то гэта даказвае, што Ён любіць нас усіх.

Шаноўныя чытачы! Krynica.info з’яўляецца валанцёрскім праектам. Нашы журналісты не атрымліваюць заробкаў. Разам з тым праца сайту патрабуе розных выдаткаў: аплата дамену, хостынгу, тэлефонных званкоў і іншага. Таму будзем радыя, калі Вы знойдзеце магчымасць ахвяраваць сродкі на дзейнасць хрысціянскага інфармацыйнага парталу. Пералічыць сродкі можна на тэлефонны нумар Velcom: +375 29 6011791. Па магчымых пытаннях звяртайцеся на krynica.editor@gmail.com




Блогі