Антыдухоўнае цемрашальства, антынавуковы падыход, бязмежны цынізм

егудзіПартал КРЫНІЦА.INFO сумесна з беларускім рабінам Ігаэлем Йегудзі працягвае публікацыю раздзелаў яго працы «Духоўныя, геапалітычныя, дэмаграфічныя, медыцынскія і прававыя аспекты унутрычэраўнага забойства: загад жыцця — спыніць аборты!». Праца прысвячаецца светлай памяці Таццяны Тарасевіч, заснавальніцы і першага кіраўніка ўсебеларускага руху ў абарону жыцця «Пра-лайф». Прапануем вашай увазе чарговы раздзел гэтай працы:

 

Папярэднія раздзелы:

1. Стаўленне традыцыйных веравызнанняў РБ да абортаў

2. Дэмаграфічнае становішча РБ у неадкладнай перспектыве

3. Вопыт мінулых і сучасных прававых сістэм у дачыненні да унутрычэраўнага забойства; дэмаграфічныя і медыцынскія наступствы розных заканадаўчых мер

4.1. Абартыўная арыентацыя Міністэрства аховы здароўя РБ

4.2. «Медыцынскія паказанні» на службе «медыцыны паказчыкаў»

4.3. Стан рэпрадуктыўнага здароўя насельніцтва РБ

4.4. Абартыўная ЭКАноміка пад прыкрыццём лінгвістычнага праграмавання

4.4.4. Інваліды з прабірак

4.4.5. Аральны рай як у Еўропе

4.4.6. Нейра-лінгвістычнае праграмаванне

4.4.7. Перафарматаваць кабінеты антысямейнай дэструкцыі ў кабінеты рэпрадуктыўнага здароўя!

 

 

4.4.8. Антыдухоўнае цемрашальства, антынавуковы падыход, бязмежны цынізм

Як сабака не адчувае болю, калі яна ліжа пілу, таму што ап’янеўлая густам сваёй крыві, так і сучаснае грамадства крочыць у яму, якую капае сабе само, забіваючы ненароджаных дзяцей і знішчаючы сваю будучыню…

Прэзідэнт агульнарасійскай ГА «За жыццё і абарону сямейных каштоўнасцяў» Сяргей Часнакоў [128]

 

4.4.8.1 Апалагетыка пралангавання легалізацыі мадэрнізуемай індустрыі унутрычэраўных дзетазабойстваў аперуе лічанымі мантрамі, якія не прадугледжваюць крытычнае абмеркаванне і інтэлектуальную дыскусію.

Пералічым ж гэтыя мантры, і крытычнае абмеркаванне правядзем тут жа (на паперы, бо Міністэрства аховы здароўя заткнула гэтымі мантрамі вушы заканадаўцам і вышэйшым чыноўнікам, і ніякае рэальнае грамадскае абмеркаванне праблемы ўнутрычэраўных забойстваў у краіне не праводзілася):

— «Цывілізаваныя краіны» падаюць жанчынам «права» «вырашаць пытанне» пра мацярынства;

— «Забаронныя меры» дрэнныя ад прыроды, патрэбна «інфармацыйна-асветніцкая» «прафілактыка»;

— Грамадства «пакуль не гатова» да забароны унутрычэраўнага дзетазабойства.

Калі «права вырашаць» — пазітыў, а «забаронныя меры» — дрэнныя ад прыроды, дык чаму «пакуль» не гатова??! Яно, выходзіць, належным чынам прасветлена (яшчэ з 1920 года!), ужо не гатова, і выдатна, што не гатова, і стараннямі «планіроўшчыкаў» «сям’і» ніколі не будзе «гатова»!..

Якое ёрніцтва:

«- Анжаліка Юр’еўна, перапыненне цяжарнасці — адна з самых дыскутабельных тэм. У краіне нямала прыхільнікаў поўнай забароны абортаў.

— Пры разглядзе пытання праводзіліся анкетавання, круглыя сталы; сенатары вывучылі думкі грамадзян, прадстаўнікоў рэлігійных і грамадскіх арганізацый. Прыйшлі да высновы, што пакуль беларускае грамадства не гатова да поўнай адмовы ад абортаў. Таму Закон захоўвае права жанчыны вырашаць лёс сваёй цяжарнасці»[95].

Каскад моўных маніпуляцый: «рэлігійныя арганізацыі» зусім не лічаць, што гаворка ідзе пра «сваю цяжарнасць», а пра «лёс» іншага чалавека. Супрацьлеглае меркаванне падаецца як аксіёма, г.зн. «Прыхільнікі забароны» не толькі пазбаўляюцца магчымасці быць пачутымі ў Парламенце (гл. Ніжэй 4.4.8.1.1), але сама іх пазіцыя замоўчваецца, перакручваецца, падаецца як нейкі замах на «права жанчыны».

«Пакуль» не гатова да «поўнай адмовы»? А да «няпоўной» — ужо «гатова»? Дзе ж яна?

А што і хто робіць, каб грамадства «саспела» ад «пакуль» да «ўжо»? Ці — наадварот, вельмі добра, што яно «захоўвае права вырашаць лёс»? «Сенатары» свайго меркавання па каштоўнасных пытаннях — не маюць? А на падставе чаго тады яны вырашаюць, каго клікаць на «круглыя сталы»? Дзе яны праходзілі, гэтыя «круглыя сталы»? калі? хто на іх быў?

Ясна, што не карпаратыўны медістэблішмент і не яго прадстаўнікі ў Парламенце «падрыхтуюць» грамадзсва, ды і не ім меркаваць аб такой «гатоўнасці».

У выпадку — Правы-чалавека выратуйце і памілуйце! — Забароны абортаў нас чакаюць

— «Абартыўны турызм»;

— «Крымінальныя аборты».

Адзначым яшчэ адзін «аргумент», які як шыла (1) з мяшка, назіраўся толькі двойчы, але затое!! ў адказах Старшыняў двух камісій Савета Рэспублікі:

актывістам жыццяабарончага руху было паведамлена, што чарговы Закон аб ахове здароўя — які забяспечвае бесперашкодны працяг абартыўнага вэрхалу ў РБ, і які адмаўляе права лекара-акушэра безумоўна займацца родадапамогай — «падкрэслівае свецкі характар дзяржавы» і «заснаваны на навуковым падыходзе» [104 г, 105 в] .

4.4.8.1.1 На згаданай міжканфесійнай канферэнцыі [6, 6a], калі адзін з выступоўцаў, цытуючы гэтыя лісты, рэзка раскрытыкаваў секулярызм, адзін з прысутных свецкіх жыццеабарончых актывістаў слушна заўважыў: што «свецкага» ў забойстве ненароджаных дзяцей? Якую маральную — хай і свецкую — пазіцыю можа прадстаўляць легалізацыя дзетазабойства?..

Сапраўды, не «свецкі характар дзяржавы» закліканы ахоўваць Закон аб ахове здароўя, а фінансавы карпаратыўны інтарэс медістэблішменту, вядома, што кліча да сябе ў саюзнікі антыдухоўныя і антырэлігійныя ваяўніча-секулярысцкія канцэпцыі «свецкасці» [104].

У той жа Палаце, адкуль выйшлі гэтыя лісты, прысутнічае і зусім іншае бачанне свецкай беларускай дзяржавы і яе пазіцыі адносна «цывілізаваных краін» Еўропы.

Сенатар І.А. Марзалюк — чалавек зусім не царкоўны: гісторык-археолаг, доктар гістарычных навук, малады універсітэцкі прафесар, беларускі патрыёт. Ён сцвярджае:

«Парадаксальна, але факт: постсавецкая Беларусь сёння з’яўляецца носьбітам і захавальнікам базавых традыцыйных хрысціянскіх каштоўнасцяў еўрапейскай цывілізацыі, ва ўсіх трох яе разнавіднасцях — праваслаўнай, каталіцкай і пратэстанцкай … у той час як у новай Еўропе пад выглядам гендэрнай роўнасці і культурнай разнастайнасці культывуецца антыхрысціянскі светапогляд, адваротны базавым каштоўнасцям і традыцыям еўрапейскай цывілізацыі (погляд, у корані адрозны ад заклікаў раўняцца на т.зв. «цывілізаваныя краіны» — гл. таксама ў частцы пра «траянскіх коняў» у Міністэрствах РБ — І.Л.) … Такім чынам, Беларусь сёння — цытадэль еўрапейскай традыцыйнай культуры і маралі. Менавіта таму ідэі беларускага кансерватызму, апора на традыцыйныя хрысціянскія каштоўнасці павінны стаць альфай і амегай беларускай нацыянальнай ідэі»[69].

Цалкам падзяляючы погляд прафесара Ігара Марзалюка на будучыню Беларусі і яе духоўнае вяршэнства адносна цяперашняй Г..ропы, дадамо з усёй суровай выразнасцю: каб у самай справе стаць цытадэллю традыцыйнай культуры і маралі, РБ павінна вярнуць на сьметнік крымінальшчыны — заканадаўча асудзіць — ўнутрычэраўныя забойствы. 27-ы артыкул Закона аб ахове здароўя і інспіруемая ёю абартыўная вакханалія — атручваюць і дух і побыт гэтай патэнцыйнай цытадэлі, у самых адчувальных і інтымных аспектах сацыяльнага быцця. На жаль, пакуль што сястра-суперніца Польшча (2) апярэджвае ў плане «цытадэлі» Беларусь, прынамсі, у гэтым пытанні.

Акрамя антыхрысціянскага тлумачэння прынцыпу «свецкасці» у заканадаўстве, апалагеты пазіцыі Міністэрства аховы здароўя ў абедзвюх Палатах прадэманстравалі яго своеасаблівае разуменне яшчэ ў адным аспекце: яны наадрэз адмовіліся выслухаць прыхільнікаў забароны абортаў нават на пасяджэннях камісій.

Патрабаванне правесці адкрытыя слуханні ў адпаведнасці з Канстытуцыяй і Законам аб Парламенце кіраўнікі Камісіі па ахове здароўя (менавіта ім былі пераадрасаваныя ўсе звароты да Старшыні Палаты) ніжняй Палаты адкінулі, беспадстаўна сцвярджаючы, што заканадаўствам «не прадугледжаная такая форма дзейнасці палаты Прадстаўнікоў як адкрытыя слуханні ў Парламенце» [104 в, 29а, б], выставіўшы сваю юрыдычную безгрунтоўнасць у якасці парламентарыяў.

Старшынёй Камісіі па заканадаўстве, у адрозненне ад сваіх калегаў «па ахове здароўя», выдатна (як ёй па пасадзе і належыць!) зрабіла ўрокі, і «бліскуча парыравала» разумнае і абгрунтаванае патрабаванне жыццяабароных актывістаў правесці адкрытыя парламенцкія слуханні: «Пры гэтым у названых нарматыўных прававых актах адсутнічаюць ўказанні на тое, што ініцыяванне пытання аб правядзенні парламенцкіх слуханняў з’яўляецца безумоўным абавязкам суб’екта права заканадаўчай ініцыятывы»[105А].

А вось у верхняй Палаце нават адлюстравалі — нібыта скліканае для «абмеркавання» у тым ліку «Пытанняў і зваротаў» жыццяабарончых актывістаў [105 б, г] — «пашыранае пасяджэнне» Камісіі па сацыяльным развіцці і г.д. На гэтае паседжанне прынцыпова не быў запрошаны ніхто з жыццяабарончых актывістаў і/або прадстаўнікоў традыцыйных веравызнанняў і ніводзін незалежны спецыяліст, але «затое» былі запрошаныя сярод іншых і цалкам не адэкватныя для сур’ёзнага абмеркавання, нікога не прадстаўляючыя фактары [104]; пасля чаго арганізатары яшчэ не пасаромеліся на поўным сур’ёзе «паведаміць» жыццяабарончым актывістам, што іх прапановы «ўдзельнікамі пашыранага пасяджэння не былі падтрыманы» [105 в, г].

Адзінства шэрагаў з пазіцыяй Міністэрства аховы здароўя было забяспечана намёртва, нават меркаваны ўдзел у абмеркаванні спецыялістаў РНПЦ «Маці і дзіця» [105 б] — не адбыўся [105 в]! І гэты мінздараўскі РНПЦ «праблематычны»: адна з яго кіруючых супрацоўніц — натуральна, не замахваючыся на «рэпрадуктыўныя правы» як такія, вернасць ім гэта ж напэўна сённяшняя «хлебная кніжка» у МЗ РБ — агучвала цвярозыя думкі на гэтую тэму [111], гл. вышэй 2.3.3.

Яшчэ адзін характэрны момант у своеасаблівым разуменні «свецкасці»: пытанне аб тым, з якога моманту дзяржава абараняе гарантаванае Канстытуцыяй ПРАВА НА ЖЫЦЦЁ — пачаў падымацца жыццяабарончымі актывістамі ў першую чаргу, разам з медыцынскімі і дэмаграфічнымі аспектамі абортаў — як пытанне тлумачэння Канстытуцыі і дзяржаўнага будаўніцтва, і менавіта ў гэтым кантэксце мелі месца звароту ў Камісіі па заканадаўстве ніжняй і па дзяржаўным будаўніцтве верхняй палаты, быў наогул праігнараваць.

Ва ўсіх за выключэннем аднаго (гл. Ніжэй) адказах канкрэтна па гэтым пытанні не было сказана ні слова, а Старшыня названай Камісіі верхняй Палаты настойліва паўтарала, што «паднятая праблема не адносіцца да іх кампетэнцыі» [10 в, г], а выключна да пытанняў аховы здароўя (яе калега з ніжняй Палаты, да свайго гонару, ад «кампетэнцыі» не адхрышчваецца, але і па сутнасці пытання ні слова не сказала)…

Такім чынам, пад лозунгам «свецкасці» назіраецца адкрытае ігнараванне як паднятых каштоўнасных пытанняў — звароты да старшыні Палаты (пераадрасаваныя апаратам ў Камісіі па ахове здароўя) былі менавіта па пытанні Права на Жыццё [104 а-д] (3) — так і тых, хто падымае іх з прычыны свайго рэлігійнага светапогляду. Больш за тое, яшчэ і выказалі «падзяку за неабыякавасць да пытанняў, звязаных з дэмаграфічным развіццём Беларусі» [104 в], маўляў, пытанне аб сумяшчальнасці Права на Жыццё з унутрычэраўным забойствам НЕ ІСНУЕ, а толькі пытанні дэмаграфічнага развіцця.

4.4.8.1.1.1 Намеснік Старшыні Камісіі па ахове здароўя ніжняй Палаты С.Д. Шылава: «Несумненна, дзяржава павінна быць зацікаўленая (4) у абароне жыцця плоду, але такая абарона павінна, у першую чаргу забяспечвацца гарантаваным доступам да перадродавага дагляду, аказання псіхалагічнай і медыцынскай дапамогі цяжарнай жанчыне» [104д].

Перад намі ўзор моўнай маніпуляцыі, выразнага лінгвістычнага праграмавання, ускрыем жа маніпуляцыю. Слова «але» бессэнсоўна: хіба існуе супярэчнасць паміж заканадаўчым асуджэннем забойства «плоду» — і забеспячэннем дагляду і дапамогі цяжарнай жанчыне? Словы «у першую чаргу» не маюць сэнсу ў сваім кантэксце: калі ў «не першую чаргу» «плод» па-просту заб’юць «па жаданні» (або па паўтары сотнях «паказанняў»), няма патрэбы ў гэтай «першай», няма каго ўжо «абараняць ».

Зрэшты, можа Святлана Дзмітрыеўна ў нейкім філасофскім дапушчэнні і права: бо ў дачыненні да «па-зачэраўнага чалавека», мы сапраўды лічым, што ён «у першую чаргу абаронены» медабслугоўваннем і да т.п., а не Законам, якія забараняе яго забіваць… Заканадаўчае асуджэнне унутрычэраўнага забойства павінна стаць такім жа само сабой зразумелым, як і па-зачэраўнага. І тады на самай справе скажам, што ўсебаковая дапамога цяжарнай жанчыне — «першачарговая абарона» для яе дзіцяці («плады» растуць на дрэвах).

4.4.8.1.1.2 Нельга не пагадзіцца са словамі протаіерэя а. Сергія Лепіна: «Свецкая дзяржава павінна ацэньваць маю грамадзянскую пазіцыю па-свецку — у абстрагаванні ад таго, веруючы я ці не. Калі чыё-небудзь меркаванне ігнаруецца толькі на той падставе, што яно матывавана рэлігійнымі ўяўленнямі, то гаворка ідзе пра банальную дыскрымінацыю па прынцыпе стаўлення да рэлігіі, а не пра свецкасць»[105].

Ігнараванне найважнейшай канстытуцыйнай праблемы, ігнараванне меркаванняў незалежных спецыялістаў, і вядома, ігнараванне меркаванняў прадстаўнікоў традыцыйных канфесій, якія прадстаўляюць светапогляд мільёнаў вернікаў — і ёсць абуральная дыскрымінацыя па прынцыпе стаўлення да рэлігіі.

Такая дыскрымінацыя пад лозунгам «падкрэсліванне свецкага характару» ўяўляе сабой — называючы рэчы сваімі імёнамі — (анты)духоўнае цемрашальства.

4.4.8.1.1.3 Адзначым, што унутрычэраўнае дзіця як суб’ект права не ёсць выкрут беларускіх папоў, ксяндзоў, шэйхаў і рабінаў — а прысутнічае ў беларускім свецкім заканадаўстве, у арт.181 Кодэкса аб шлюбе і сям’і:

«Артыкул 181. Прыярытэт правоў дзяцей

Дзіця мае права на асаблівы, пераважны і першачарговы клопат як з боку бацькоў, так і з боку дзяржавы.

Дзяржава гарантуе абарону правоў дзіцяці як да, так і пасля нараджэння.»

Г.зн. для адных законаў у РБ — унутрычэраўнае дзіця ёсць суб’ект права.

У іншых (аб ЭКА і СМ) — аб’ект, яго можна «мець» па бізнес-дамове.

А ў трэціх — нават і не аб’ект, яго наогул няма: «штучнае перапыненне цяжарнасці», і якое там яшчэ «дзіця да нараджэння» — проста «валавы абартыўны матэрыял» (гл. Ніжэй пра кузню абартмахераў). Гэты дзікі дысананс зусім заканадаўцаў не бянтэжыць, як быццам не ў нашым трохмерным свеце жывуць.

4.4.8.1.2 У дачыненні «навуковасці» падыходу, які ўяўляе арт. 27 чарговага Закона аб ахове здароўя — парламентарыі не зрабілі ласку патлумачыць, у чым жа канкрэтна ён выяўляецца.

Заканадаўчае выстаўленне ізгоем, пішучым заявы начальніку, не жадаючага забіваць лекара-акушэра (ці па рэлігійных, ці па агульнамаральных меркаваннях — гл. Вышэй заўвагу ў 3.2.4), і гэта замест аднаго тлумачальнага падзаконнага акту, вылучаюцца ў асобную спецыяльнасць «родадапамогу» — у моц навукі яно? у імя навукі яно?

Мэта тут відавочная, і да навукі адносіны не мае — выгнаць такіх лекараў з галіны (гл. Ніжэй 4.4.8.3.3), заадно менш будзе «нясвецкіх» вачэй і вушэй пры ЭКА-номіцы.

Што «навуковага» у «абмежаванні» тэрміну для «аборту па жаданні» 12-ю тыднямі? Прынцыповая шкоду для арганізма жанчыны на ўсіх стадыях цяжарнасці, як мы адзначалі, аднолькавая (гл. Вышэй 4.4.3.3).

Што ж «навуковага» на 12-м тыдні? А вось што — пачынаецца кальцынацыя костак, і кюрэткай ўжо не абыйсціся: патрэбныя шчыпцы драбіць чэрап і хрыбетнік, інакш «аксамітная» вакуумная помпа рэшткі не «аспіруе» з гвалтаванай маткі.

Да 12-га тыдня абортмахеру менш непрыемнай крывавай валтузні, хай-жа «пацыенткі» паспяшаюцца — «неразвітую цяжарнасць» «вылечыць» «аксамітным» адсмоктваннем без лішніх «маніпуляцый»… Вось і ўся «навука».

А тую, што спозніцца — не бяда, сарганізуем ёй «медыцынскае паказанне» (гл.вышэй 4.2.1). Але лепш няхай спяшаецца. Лішняя крывавая валтузня з унутрычэраўным забойствам абортмахерам непрыемная — яны людзі як і мы, проста спецыяльнасць такая …

А яшчэ лепш — хай да 49 дзён на хімаборт спяшаецца, «залаты стандарт», у імгненне «цыкл адладзіць»! ..

4.4.8.1.3 «Штучны аборт па патрабаванні цяжарнай дазволены ў 57 краінах, на долю якіх прыпадае амаль 40% жаночага насельніцтва зямнога шара.

У гэтых краінах канчатковае рашэнне, захоўваць або перарываць цяжарнасць, належыць выключна жанчыне»[73].

Нагадвае? Так, людзям старэйшага пакалення, вядома — «прагрэсіўнае чалавецтва, дзеці ўсяго свету, жанчыны зямнога шара, калі б хлопцы ўсёй Зямлі, далоў кухонны побыт, даеш фабрыку-кухню» … мілае шмат у чым савецкае мінулае.

Але ж мы сёння не ў СССР, спадары-таварышы? Мы жывем у РБ — дзяржаве, Кіраўнік якой ясна вызначыў, што менавіта хрысціянскія каштоўнасці з’яўляюцца базіснымі каштоўнасцямі тут.

Ды і Міністэрства аховы здароўя зусім не ад сацыялістычнага мінулага цягне свае мантры — а ад інструктараў WHO (5) і камісараў ЕС, якім глядзіць у рот (гл. Ніжэй 6.1).

Які ж для нас, на мове WHO выяўляючыся, message ў гэтай пустой мантры — «Штучны аборт па патрабаванні цяжарнай дазволены ў 57 краінах, на долю якіх прыпадае амаль 40% жаночага насельніцтва зямнога шара»?

Між іншым, Кітай — прыклад краіны, дзе жанчына — тая, што нарадзіла дзіця — ніякага права не мае далей вырашыць выношваць цяжарнасць (гл .: Прымусовы аборт у Кітаі.- http://digest.subscribe.ru/woman/relation/n854487979.html;

У Кітаі прымусова абартавалі сямімесячнае дзіця-фота. — Http://www.dofiga.net/?image=254719).

Якія абуральныя супярэчнасці фактам рэальнасці не міргнуўшы вокам распаўсюджвае Міністэрства аховы здароўя!! Дзе адказнасць за свае словы?

У Кітаі жыве прыкладна пятая частка чалавецтва; праўдзівая фармулёўка палажэнні «на зямным шары»:

«У свеце абартуецца сёння дзве траціны цяжарнасцяў [113, с.60]. Пятая частка жаночага насельніцтва зямнога шара жыве ў краінах, дзе жанчына не мае права вырашыць выносіць цяжарнасць, калі яна ўжо нарадзіла дзіця; у гэтых краінах адбываецца масавае вынішчэнне унутрычэраўных дзяцей па гендэрнай прыкмеце (гл. ніжэй у главе пра Новы сусветны парадак). Чатыры пятыя насельніцтва зямнога шара жывуць у краінах, дзе фармальна жанчына мае поўнае права выносіць цяжарнасць — але ў тых краінах, дзе жыве пятая частка ўсяго жаночага насельніцтва і дапушчаюцца не абмежаваныя законам аборты, гэта права часта топчацца аказаннем брутальнага ціску на жанчын, у першую чаргу з боку іх блізкіх, а таксама медработнікаў і грамадства. У краінах, дзе існуе заканадаўчае асуджэнне абортаў, магчымасці такога ціску нашмат менш; у гэтых краінах жыве 60% адсоткаў насельніцтва зямнога шара».

З якой жа прычыны прыкладам для Беларусі павінны быць менавіта гэтыя пяцьдзесят сем з двухсот дзяржаў «зямнога шара», у якіх (хоць і Кітай сярод іх!!.. а беларусаў-та зусім не мільярд з лішнім…) жыве меншасць чалавецтва, хоць «жаночага », хоць« мужчынскага »?! У якіх пляваць хацелі на аўраамічныя каштоўнасці? Калі і пераважная большасць дзяржаў (палову гэтых «40% насельніцтва» дае Кітай), і «большасць насельніцтва зямнога шара»: і белыя, і чорныя, і шэра-бура-малінавыя людзі, і мусульмане, і хрысціяне, і нават наша бліжэйшая, абсалютна белая, абсалютна славянская, панская, шляхетная, абсалютна еўрапейская — еўраманская! -сястра-суседка не ў іх ліку? У чым тут «навуковая соль», спадары-таварышы?

А з той нагоды, што Міністэрства аховы здароўя ідэалагічна-канцэптуальна стаіць за аборт, насуперак хрысціянскім каштоўнасцям, у адпаведнасці з той канцэптуальнай уладай, якую прымае яно праз WHO і іншых грантадаваў і якая выгадная яму ў найпростым, прамым сэнсе. Вось і ўся «навука»!

Гэтую мантру «Штучны аборт па патрабаванні цяжарнай дазволены ў 57 краінах, на долю якіх прыпадае амаль 40% жаночага насельніцтва зямнога шара. У гэтых краінах канчатковае рашэнне, захоўваць або перарываць цяжарнасць, належыць выключна жанчыне» і звязанае з ёй навамоўе ў тэрміналогіі Міністэрства аховы здароўя («бяспечны аборт», «попыт на аборты» і г.д.) абмяркуем і ніжэй, у главе пра «траянскіх коняў», пасля таго як пазнаёмімся з асновамі паўночнаатлантычнага глобафашысцкага Новага сусветнага парадку.

Адзначым глыбіню цынізму, калі абвяшчаючы сваё КРЭДА гэтай мантры, прадстаўнікі Міністэрства аховы здароўя адначасова разважаюць пра тое, што «грамадства пакуль не гатова» [95] да забароны абортаў, што «сказаць па праўдзе, я таксама супраць абортаў», але трэба ісці «ад рэалій жыцця да закона»[29].

Якое — на фоне гэтага КРЭДА — можа быць давер да піярных намоваў: «пры разглядзе пытання праводзіліся анкетавання, круглыя сталы…» [95]?! анкетавання КАГО? fellow-чыноўнікаў? «…Сенатары вывучылі думкі грамадзян, прадстаўнікоў грамадскіх і рэлігійных арганізацый…» [95] — як «вывучаліся» меркаванні вернікаў — гл. Вышэй 4.8.1.1, ніжэй 4.4.8.1.5.2, 4.

На самай справе — рэаліі жыцця вызначае Закон, і 27-ы артыкул Закона аб ахове здароўя Міністэрства аховы здароўя навязвае ў адпаведнасці са сваімі канцэптуальнымі ўстаноўкамі!

Дарэчы, менавіта ў гэтым пытанні — абсалютна сцёрта гэтак выразная у РБ грань паміж заканадаўчай і выканаўчай уладай:

Міністэрства аховы здароўя піша пра «разгляд зваротаў аўтара» ў … палату Прадстаўнікоў [73], а кіраўніцтва Камісіі па ахове здароўя — ўчорашнія чыноўнікі Міністэрства аховы здароўя, намеснік старшыні — папярэднік С.А. Сарокі, былы галоўны гінеколаг. Старшыня адпаведнай камісіі верхняй Палаты цытуе меркаванне Міністэрства аховы здароўя як адзінае, годнае ўвагі [104 г].

4.4.8.1.4 Неадпаведнасць рэальнасці мантры: «канчатковае рашэнне, захоўваць або перарываць цяжарнасць, належыць выключна жанчыне» ва ўмовах капіталізму і ўсёдазволенасці унутрычэраўнага забойства мы адзначалі вышэй (гл. 2.3.1; 2.4), адзначым і тут, яшчэ сведчанне:

«Цяпер мы, напэўна, яшчэ не ў той час жывем, калі мужчыны разумеюць гэтую адказнасць. Хутчэй за ўсё, гэта як раз тыя людзі, якія з’яўляюцца правакатарамі гэтага кроку, таму што, зыходзячы з зносін, прынамсі, са сваімі прыхаджанамі, якія з гэтай праблемай сутыкнуліся, гэтую падзею і гэтую тэму заўсёды вастрэй перажывае жанчына »[93]. Таксама, як і ў Расіі — за цяжарную «вырашаюць» амаль «выключна» — мужы, бацькі, сужыцелі [107].

Ды і ў СССР зусім не заўсёды «вырашала» сама жанчына: гэта адлюстравана яшчэ ў савецкім фільме (1979) «Школьны вальс»: «Дарагая, ты не маеш права вырашаць гэтыя пытанні самастойна. Як-ніяк ты ад нас матэрыяльна залежыш, табе на гэта няма чаго адказаць. Дзіця — дарагое задавальненне»[107 а, 00.40.30-32].

 

Заўвагі:

(1) А шыла гэта — мноства ціхіх, але ваяўнічых атэістаў, якія сядзяць па ўладных структурах РБ і асабліва — карпаратыўнага медыцынскага істэблішменту.

На іх «атэізм» яшчэ саўковага разліву — гладка, як пальчатка, апранаюцца канцэптуальныя ўстаноўкі постхрысціянскага Новага сусветнага парадку. Аўтар меў сумніўнае задавальненне ў 2009 г. сутыкнуцца з адным з іх — галоўным урачом 2-й ГКБ Мінска, які наадрэз адмовіўся разгледзець заяву з просьбай не праводзіць ускрыццё маці (86 гадоў) аўтара.

Святло, вядома, паправілі — у самым пачатку марафону званкоў «усё вышэй і вышэй» ціхай мышкай патэлефанаваў аўтару намеснік непахіснага галоўнага лекара і паведаміў, што «заява разгледжана і задаволена» — сам ціха-ваяўнічы схаваўся ў бульбу і на сувязь не выйшаў. Не ўсе сваякі, аднак, адораны байцоўскімі якасцямі… і такі эпізод — толькі вярхушка айсберга. Або кончык шыла …

(2) Пры тым, што ў еўранатаўскай Польшчы зусім не ўплываюць хрысціянскія нормы: загадчык каталіцкай бальніцы быў выкінуты, а УАЗ аштрафавана на дзесяткі тысяч даляраў за адмову абартаваць плод з цяжкімі парокамі развіцця (дарэчы, ЭКА-зачатае!!) — гл. Http://www.citizengo.org/en/support-pro-life-doctor? sid = MTc3MDI0MTk1OTE5OTQ0, http://www.pro-life.by/novosti/pro-malenkogo-yana-i-professora-bogdana  —

так Польшча імкнецца патрапіць у плынь «еўракаштоўнасцяў», блакуючы, усё ж, пакуль што абартыўны вэрхал на сваёй зямлі, нягледзячы на свістапляску польскіх ліб…стаў.

(3) «… для таго і абіраюць грамадзяне народных дэпутатаў, каб тыя грунтоўна вывучалі ў тым ліку каштоўнасныя пытанні, і тым больш наўпрост звязаныя з Нацыянальнай бяспекай. Чыноўнікі МЗ, пры ўсёй павазе да іх прафесійных добрых якасцяў, па вызначэнні не могуць быць вядучым фактарам у вырашэнні такіх пытанняў»[104 б].

(4) Гэта значыць, і яна ні на ёту не ўхіляецца ад ўстаноўкі непахіснага адмаўлення каштоўнасці чалавечага жыцця ўнутрычэраўнага дзіця як такога: гэта «плод», у абароне якога дзяржава «павінна быць» («па ідэі»!! ..), але можа і не быць зацікаўлена. Нібы «плод» скаціны або дзікай жывёліны. Або плады зямлі.

(5) World health organization — Сусветная арганізацыя аховы здароўя, на якую пастаянна спасылаецца Міністэрства аховы здароўя – гл. ніжэй тут і ў шостым раздзеле, а пра яе саму — у пятым раздзеле. Называем яе па-ангельску абрэвіятуры WHO.

 

Літаратура:

Са спісам літаратуры можна азнаёміцца ​​тут.

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

igael iegudi

Пралайфер, беларускі равін

14 лістапада 2014 | Блогі | Тэгі: ,



Блогі