Любоўны шматкутнік, ці Чаму мужы не ладзяць з дзецьмі

 papaideti Стаю ля пліты.

— Мама, ты не бачыла тату?

Абарочваюся … З-за халадзільніка тырчыць падступная фізіяномія мужа з указальным пальцам ля рота.

— Не, — кажу, — не бачыла, — адварочваюся.

Дзіця, ні пра што не падазраючы, набліжаецца да халадзільніка. Пачынаю сама сабе зваротны адлік. Тры, два, адзін …. Зачыняю вушы. Крык і плач праз некалькі хвілін змяняюцца рогатам. Дзеці загналі тату ў кут і шчодра паліваюць з пульверызатара. Адстаўляю патэльню і іду на падмогу дзецям: калі яшчэ выпадзе такі выпадак!

— Ну-ка, дайце маме паспрабаваць …

Нашым дзяўчатам 7 і 4. Дурэць з імі — адзін з любімых спосабаў баўлення часу мужа. Іх можна лавіць, казытаць, дражніць — ды ўсё, што заўгодна! Яны, як мама, дзівосна віскочуць, матывуючы тату на новыя подзвігі так, што ціскаць-жмякаць хочацца яшчэ больш. Словам, муж ведае, што рабіць з дзецьмі. Але яшчэ некалькі гадоў таму справы ішлі інакш.

Дачцэ каля года.

— Пагуляй з дзіцём. Я пайду памыю посуд.

— Добра. А што з ёй рабіць?

— Паглядзіце кніжку, пагуляйце ў мячык, пакарміце Мішку …

Праз 10 хвілін голас з пакоя:

— Кніжку паглядзелі, у мячык пагулялі, мішку пакармілі, што далей?

Татафобія

Ісціна пра тое, што многія мужчыны не ведаюць, што рабіць з малымі, стала для мяне вялікім адкрыццём. Уся справа ў тым, што мой уласны тата, як я цяпер разумею, быў з разраду «выключэнняў». Ён лёгка знаходзіў агульную мову не толькі са мной, але і з чужымі дзецьмі. Калі я ляжала ў ложку з тэмпературай, ён браў гітару, апранаў мамчын капялюш і ладзіў прадстаўленне па матывах «Брэменскіх музыкаў». На дзень нараджэння тата быў цвіком праграмы. Ён апранаў процігаз, мамчына футра, выключаў святло і палохаў гасцей. Было дзіка весела! А калі я пасталела, мы з татам часта блукалі па горадзе, елі марозіва і балбаталі. Таму, калі высветлілася, што многія мужчыны баяцца сваіх дзяцей, пазбягаюць ці нават раўнуюць да іх, я вельмі здзівілася. З чаго б? Характар? Брутальнасць? Занятасць? Адкуль растуць ногі ў «татафобіі»?

Вясёлыя старты …

 papaideti4 Татамі становяцца … Як?  Не, я не пра «песцікі-тычачкі». Я пра самы гэты момант, калі мужчына ўсведамляе, што стаў бацькам. Нам, вядома, хочацца думаць, што гэта адбываецца, калі мы з гонарам паказваем яму дзве палоскі на тэсце. Ну ці хаця б, калі ўпершыню ў яго руку з жывата пастукалі. Але, на жаль, для большасці мужчын усведамленне гэта прыходзіць нават не з атрыманнем ружовых і блакітных канвертаў, не з першым купаннем або падгузнікам. Уявіце сабе, многія мужчыны па-сапраўднаму ўсведамляюць сваё бацькоўства і пачынаюць адчуваць каханне да дзіцяці толькі да канца яго першага года жыцця. «Якія нячулыя! Ату іх!» Але калі падумаць, мы самі датычныя да такога стану рэчаў. Хочаце — верце, хочаце — не, але менавіта ад паводзінаў жанчыны залежыць, якія адносіны складуцца ў яе мужчыны і яе дзіцяці.

Некаторыя дзяўчаты выходзяць замуж толькі затым, каб стаць мамамі. Статус «жонкі» для іх носіць прыкладны характар. Вядома, Бог загадаў Адаму і Еве «пладзіцца і размнажацца», але гэта не было прычынай стварэння шлюбу. Хутчэй, следствам. А прычына вось яна: «І сказаў Гасподзь Бог: нядобра чалавеку быць аднаму…» Пасля нараджэння дзіцяці матыў уступлення ў шлюб ўсплывае на паверхню, і мужчына адчувае сябе выкарыстаным. У гэтым выпадку аб шчаслівым бацькоўстве гаворкі не ідзе. Але на шчасце, гэта не класіка. А класіка такая…

Маладая пара. Днём працуюць, вечарам адпачываюць. Ягурт з бутэрбродам на сняданак і бульбачка на вячэру. Глядзяць фільмы, ходзяць у госці і разам прыбіраюць кватэру па суботах. А галоўнае — належаць адзін аднаму. Як — бац! — цяжарнасць. Яна лічыць варушэнні, чытае «Маё дзіця», размаўляе з жыватом і ўплятае згушчонку, а па вечарах рыдае над малюсенькімі пінеткамі. Ён — назірае рост жывата, адклаўшы «За стырном», чытае «Маё дзіця», таму што ўвечары ў яго спытаюць пераказ, насуперак здароваму сэнсу размаўляе з жыватом, купляе згушчонку, а па вечарах супакойвае жонку, рыдаючыю над малюсенькімі пінеткамі. Акрамя таго, высвятляецца, што ад бульбы бывае пякотка, фільмы даводзяць да слёз, госці стамляюць і, так, уборка павінна легчы на яго плечы. А ў дадатак лекары раяць устрымлівацца ад інтымнай блізкасці ў першы трыместр, трэці трыместр і яшчэ два месяцы пасля родаў. Усяго 8 месяцаў. Дзіця яшчэ нават не з’явілася, а жыццё памянялася кардынальна. Пры гэтым сябры і родныя пастаянна пытаюцца: «Што ты адчуваеш?» А як ён можа сказаць праўду? Як сказаць, што ён адчувае сябе закінутым, неабласканым, стомленым, што хоча бачыць ранейшую жонку, хоча, каб яна зноў стала ўважлівая да сваёй знешнасці, хоча вярнуць тыя вечары і ночы, калі яны былі ўдваіх? Не, прызнавацца ў гэтым нельга. Яго тут жа палічаць скончаным эгаістам. Трэба маўчаць і трываць. Прыблізна такія першыя ўражанні. Далей — больш…

Мужычок і груднічок

 papaideti5 Нарэшце, маці з малым дома. Тата шчаслівы. Ён чакаў. Праўда, чакаў! Ён усё прыбраў і праветрыў. Купіў ўсе па спісе. І нават прывёз цешчу, якая падахвоцілася першы час дапамагаць. Нарэшце ён узяў яго на рукі. Чырвонага, апухлага, зморшчанага, але такога роднага… Незабыўны момант. Ён ужо ўяўляў, як яны гуляюць у футбол, як ловяць рыбу, як развучваюць маркі аўто. Але апынулася, усё гэта яму пакуль не трэба. А патрэбна толькі мама, малако і падгузнікі. Не, ён, вядома, здагадваўся, але ўсё роўна апынуўся неяк не гатовы. Накшталт хочацца ўзяць яго на рукі, але так страшна… А раптам яму не спадабаецца, а раптам будзе балюча, а раптам ён зразумее, што гэта не мама, і крык. Тысячы супярэчлівых пачуццяў і думак круцяцца ў татавай галаве. Але вось мама пайшла ў душ і даверыла яму малога. Ён нязграбна носіць яго па пакоі, не ведаючы, як лепш трымаць. Рукі здрадліва дрыжаць. Малы адчуў сумневы і пачаў куксіцца. Зараз разравецца… Толькі не гэта! На сосачку! Не? Ну хочаш бутэлечку? А давай я пакладу цябе на жывот… Таксама не? Можа, падгузнік брудны? Або замёрз? Або змакрэў? Ну што? Што табе трэба? Чаму ты плачаш? У гэты момант з ванны выскоквае абматаная ручніком мама:

— Дай мне! Што ты з ім робіш?

Мама выхоплівае чырвонае немаўля і, усюсюкаючы, затыкае яго грудзьмі. Пакой напаўняецца цмоканнем і чмяканнем. «Вядома, толькі гэта табе і трэба!» — адчувае тата прыкрасць ці то на сябе, ці то на малога, ці то на маму і хаваецца ў пакой. З часам напружанне нарастае. Тату не даюць магчымасці праявіць сябе. На найменшы піск ў пакой урываюцца жонка ці цешча і са словамі «дай сюды!» выносяць дзіцяці. Жонка ўвесь час праводзіць з малым. А пакорныя спробы намякнуць, што два месяцы пасля родаў ўжо мінулі, заканчваюцца абвінавачваннямі ў эгаізме і неспачуванні. З ім яна — стомленная і недатыкальная, і толькі з малым — пяшчотная і кахаючая. Сям’я нібы распалася на два лагеры: у адным жонка з дзіцем, а іншым — ён. І здаецца, ім добра і ўдваіх, без яго. А ён… ён патрэбны толькі для зарабляння грошай.

Скажаце, я ўскладняю? Вядома, не ўсе мужчыны так рэагуюць. Ёсць і асаблівыя… Яны першымі саскокваюць і бягуць да ложачка, яны не робяць над сабой намаганні, каб памяняць падгузнік, яны спяваюць калыханкі і цалуюць ружовыя попкі, але большасці прыходзіцца ўсяму гэтаму вучыцца. А на вучобе як на вучобе — бываюць памылкі, праколы, недагляд, бывае трэба паспрабаваць нешта дзесяткі разоў, перш чым яно атрымаецца.

Парады па эксплуатацыі

 papaideti3 Наш Стваральнік пакінуў інструкцыю карыстальніка, парады па эксплуатацыі. Гэта Біблія. Звернемся да яе. «Мудрая жонка ўладкуе свой дом, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі» (Выслоўі 14: 1). Усклаўшы на жанчыну адказнасць за маральны клімат у сям’і, Бог забяспечыў яе неабходным інструментарыем — жаночай інтуіцыяй. Менавіта яна стаіць на варце «надвор’я ў доме» і рэагуе на кожнае паніжэнне ці павышэнне градуса адносінаў. Мужчына заўважае праблему, толькі калі яна дасягнула вялікіх памераў. А жанчына адчуе яе ў зародку. Такім чынам, «уладкуе» — значыць пабудуе. Пабудуе не муры і дах, а адносіны. Прычым абсалютна ўсе. Яна будуе адносіны з мужам, будуе адносіны з дзецьмі і нават рэгулюе адносіны паміж імі — стварае ўмовы для збліжэння. Можна колькі заўгодна абурацца тым, што муж недастаткова часу праводзіць з дзіцем, але калі мы нічога для гэтага не распачалі, калі не дапамаглі яму ўсталяваць з ім кантакт, а часам нават перашкаджалі гэтаму сваімі паводзінамі — праблема ніколі не зрушыцца з мёртвай кропкі. Давайце будзем часцей пакідаць малых з татамі, а не з бабулямі. Перастанем несціся на кожны крык. Хай таты вучацца. Няхай у іх будзе права на памылку. І не на адну. Давайце прысвячаць іх у дзіцячыя праблемы. Давайце паводзіць сябе так, каб яны не адчувалі, што дзеці занялі іх месца ў нашым жыцці. Давайце заставацца прывабнымі жанчынамі нават з надыходам цяжарнасці і мацярынства. Давайце знаходзіць магчымасць і час, каб пабыць са сваімі мужамі сам-насам. Давайце расстаўляць прыярытэты, каб у канцы дня ў нас заставаліся сілы не толькі на падушку. Давайце прытрымлівацца інструкцыі Нашага Стваральніка.

«Тата можа, тата можа ўсё, што заўгодна …»

— Мам, нафарбуй нам з Алёнай пазногці …

— Ой, а давайце потым… Мне сабе нафарбаваць няма калі…

 papaideti2 Вяртаюся вечарам дадому. На гаспадарцы заставаўся муж. Насустрач выскокваюць радасныя дзеці з растапыранымі пальцамі:

— А тата нам нафарбаваў пазногці!

— Ух ты! І праўда … Можа, ён і мне нафарбуе?

У дзвярах кухні з’яўляецца зіхатлівая фізіяномія мужа. Ён засвоіў новую для сябе функцыю і вельмі задаволены сабой. Праз два дні ў гасцях…

— А пазногці-та ў вас якія прыгожыя! Напэўна, мама нафарбавала?

— Не, — хіхікаюць Палінка з Алёнкай.

— Бабуля?

— Тата! — Горда адрэзалі дзеці …

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

Darja Famina

Па адукацыі — журналістка. па спецыяльнасці — жонка, па веравызнанню — хрысціянка (член царквы ЕХБ «Віфляем»
Самае нелюбімае выказванне: «Чё у нас на ужин?»
Самая шануемая цытата з кнігі: «Галоўнага не бачна. Пільна адно толькі сэрца … «(Антуан дэ Сэнт-Экзюперы, «Маленькі прынц»)

29 лістапада 2014 | Блогі | Тэгі: ,



Блогі