Слова на Богаз’яўленне

1

Народ, што сядзеў у цемры, убачыў святло вялікае, і ўсім, хто сядзеў у краіне і цяні смерці, заззяла святло.

Мт. 4:16

У імя Айца, і Сына, і Святога Духа.

Сёння наша Святая Праваслаўная Царква разам са ўсёй паўнатой Усяленскага Праваслаўя святкуе Хрышчэнне Госпада нашага Ісуса Хрыста, або Богаз’яўленне, калі Ён прыйшоў на Ярдан да святога Прарока й Папярэдніка Яна ды абдараваў нас бязмежнаю мілатой.

Мусім сёння задумацца: чаму мы называем гэта свята менавіта Богаз’яўленнем?

Варта нам сёння павярнуцца назад і згадаць, што ў службе прадсвята Нараджэння Хрыстовага: Хрыстос ідзе паўшага зямнога чалавека зноў узвесці на неба. Але мы таксама памятаем – да свайго прыходу на Ярдан Хрыстос нікому не быў вядомы. Сам святы Ян папярэднік кажа: “Стаіць сярод вас Той, Каго вы ня ведаеце” (Ян. 1:26).

Паводле Святога Евангелля, наш Выратавальнік, Ісус Хрыстос, да трыццацігадовага ўзросту правёў у Назарэце Галілейскім, “мацаваўся ў мудрасці і росце і ў любові ў Бога і людзей”(Лк. 2:52), падзяляючы працы нарачонага Айца Свайго Язэпа, сыноўскай падпарадкоўваючыся яму і Сваёй Прачыстай Маці.

І вос наступае вялікі дзень, калі Хрыстос прыходзіць на Ярдан і, адпавядаючы на словы Яна Папярэдніка, гаворыць: “Дапусці цяпер, бо так належыць нам здзейсніць усякую праведнасць” (Мт. 3:15). Пра што кажа Хрыстос? Што гэта за усялякая праведнасць, якую ім трэба было выканаць?

Гэтая праведнасць ёсць праўдай Божай. А яна раскрывалася тады ў законе Старога Запавету. Менавіта ў Старым Запавеце была запаведзь, дадзеная яшчэ Маісеем: “Прарока спасярод цябе, з братоў тваіх, як мяне, паставіць табе Гасподзь, Бог твой, — Яго слухайце” (Друг. 18:15). Гэтая запаведзь датычылася  і да Яна Хрысціцеля, які быў найвялікшым прарокам. І калі ён выйшаў на пропаведзь са словамі пакайцеся, бо наблізілася царства Божае, увесь народ прыняў гэтыя словы як заклік звыш, як прароцтва, як абвяшчэнне волі Божай. Усе адгукнуліся — усе, як адзін. Нават фарысеі з садукеямі — і тыя прыходзілі хрысціцца. Усё прыходзілі вызнавалі свае грахі, і Ян Хрысціцель апускаў іх у ваду Ярдана, паказваючы вобраз таго ачышчэння, якое іх чакала неўзабаве, якое яны маглі прыняць ад Хрыста. Бо Хрышчэнне Янава было пераходнай прыступкай ад Юдэйскага абмывання да хрысціянскага вучэння. Яно мела сваім прызначэннем не цялеснае ачышчэнне, а заклік да пакаяння. Мэта прышэсця Яна заключалася ў тым, каб заклікаць людзей да пазнання сваіх грахоў, да вызнання іх, што павінна было прывесці да пошукаў Збаўцы.

Надышоў вызначаны Богам час, Выратавальнік хрысціўся, пачынаючы подзвіг служэння людзям. Ужо не ззяннем Каляднай зоркі, а магутным ззяннем Сонца Праўды асвятлялася жыццё людзей. З вод Ярдана пакорлівы Богачалавек выходзіў у росквіце зямных гадоў, у поўным узбраенні, бо надышоў час вялікіх цудаў і знакаў — настаў час абвясціць Запавет Любові Гасподняй.

Хрышчэнне Госпада Ісуса Хрыста ёсць вобраз і нашага Хрышчэння. Хрысціўся Бог для нас, каб адукаваць нас святлом Богаведання, святлом сапраўднай веры, каб паказаць нам і наблізіць да нас Сваю Боскасць. Для праваслаўнага хрысціяніна Хрышчэнне з’яўляецца тым жа, чым для Хрыста быў крыж і магіла. У купелі Хрышчэння памірае наш стары чалавек: “…ўсе мы, хрышчаныя ў Ісуса Хрыста, у смерць Ягоную хрысціліся … мы і пахаваныя зь Ім хрышчэннем у смерць, каб, як Хрыстос уваскрэс з мёртвых славаю Айца, так і нам хадзіць у абноўленым жыцці” (Рым. 6:3-4). Хрыстос памёр і быў пахаваны плоццю, а мы ў хрышчэнні хаваем не цела, а грэх. У хрышчэнні пачынаецца наша выратаванне пачынаецца з таго моманту, калі мы бачым свае грахі, калі мы плачам і прыносім шчырае пакаянне ў іх, і імкнёмся ад іх пазбавіцца. Таму што імя Хрыста – “Збаўца”. Для таго Ён прыйшоў, каб выратаваць нас ад нашых грахоў, вылечыць нашу волю, вылечыць нашы душы, вылечыць збольшага і цела, пашкоджанае грахом, вылечыць нас ад нашых запалаў і ад той душэўнай смерці, якая ідзе за грахамі.

Сёння, у часе богаслужэння, калі мы чуем словы “Хрыстос хрост прымае”, кожны з нас пачынае больш асэнсавана ды адчувальна разумець усю невымоўную таямніцу свайго ўласнага хрышчэння – дня, калі праз браму Святога Хрышчэння увайшлі мы ў супольнасць праваслаўных хрысціян. Ужо не «сядзім мы ў краіне і цені смерці» (Мт. 4: 16) – душам нашым падараваны ясны зрок вечнасці, якая чакае нас за парогам гэтага свету. Светлыя зоркі на нябёсах: але непараўнальна святлей і больш прыгожае Царства Нябеснае, прыгатаваныя для нас ёсць у нябёсах Айцом. Ярка ззяе сонца, дорыць жыццё прыродзе, а ззянне Жываноснага Разумнага Сонца – Хрыста Збаўцы, вечнай вясною азарае чалавечыя сэрцы. Сусвет здаецца бязмежным, але сапраўды бязмежным ёсць толькі Царства Божае. І гэта Царства чыстай радасці адкрылася людзям у прасветлым дні Богаз’яўлення, стала даступна кожнаму, хто абмыў сваю душу водамі хрышчэння, рушыў услед за Госпадам Ісусам.

Удумаемся, браты і сёстры, у веліч ды любоў Боскую: Цар Нябесны — Сын Божы меў ласку сысці на зямлю і жыць сярод людзей. Так блізка, бачна, адчувальна з’явілася нам Царства Яго — Царства дабра і святла, міласэрнасці і любові. Хрыстос, “падняўшыся на вышыню, запаланіў паланёных і даў дары людзям” (Эф. 4:8). Толькі крок варта зрабіць нам, толькі мужны высілак, каб выйсці з грахоўнай цемры да Яго Святла, каб узяць з рук Збаўцы дары ласкі.

Сёння Хрыстос з’явіўся на Ярдане, выконваючы, як Чалавек, усякую праўду. Ён з’явіўся сярод тых людзей, якія любілі гэтую праўду і шукалі яе. У купелі Хрышчэння Хрыстос з’яднаўся з прымаючым Хрышчэннн, які не толькі пазбаўляецца старога чалавека, але абнаўляецца ў новага. Хрыстос напаўняе яго мілатой Духа ў мірапамазанні, і новы чалавек пачынае жыць духам ў Богу, пераймаючы Ягоную пакору, паслушэнства, выконваючы ўсякую праўду, каб ні ў чым не зграшыць і нічым не азмрочыць свайго сумлення: “Усе вы, хто хрысціўся ў Хрыста, у Хрыста апрануліся” (Гал. 3, 27) для новага жыцця.

Браты і сёстры, Хрышчонымі, адукаванымі называемся мы — і ў гэтым для нас падмурак бясконцай радасці ў Госпадзе. Не глухою ноччу, а пры святле Божага дня рухаемся мы да выратавання. Калі часам духоўнае неба над намі здаецца пахмурным — значыць, мы самі азмрочылі яго сваімі грахамі ці дазволілі затуманіць яго “духу часу гэтага”, падступным нападам нячысціка. Але і за аблокамі, і над хмарамі ззяе хрысціянам вечнае Сонца Праўды, і скрозь туманы дастаюць да нас прамяні веры, надзеі, любові. Таму будзем памятаць, што вера ў Хрыста з’явіцца ў нас у поўную сілу, калі мы з вамі будзем шукаць найперш Царства Божага і праўду Ягоную.  Амін!

прат. Сяргей Горбік

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

horbik

Протаіерэй Украінскай Праваслаўнай Царквы Кіеўскага Патрыярхату

19 студзеня 2019 | Блогі | Тэгі: ,



Блогі