Слова на ўзняцце Годнага і Жыватворчага Крыжы Госпада

vozdvigenije

Слова пра крыж для пагібельных — юродства ёсць, а нам, што ратуемся, — сіла Божая!

1 Кар. 1:18

У імя Айца, і Сына, і Святога Духа!

Ісціна, паводле слова Святога Апостала, дарагія браты і сёстры, сёння мы з вамі бачна дакраналіся да гэтай сілы, стаўшы ўдзельнікамі Узняцця Святога Крыжа. Міма кожнага з вас праплыла Жыватворчае Дрэва, вынесенае з Святое Святых, з зямнога неба, з алтара Гасподняга. Праплыло, і паднялося на вышыню, і апусцілася да зямлі, каб зноў падняцца, восені ўсе бакі свету, каб кожны убачыў, зразумеў і адчуў моц і ўладу гэтай вялікай адзнакі перамогі.

І вось сёння пераможны спеў гучыць над усім сусветам: “Радуйся, Жыватворчы Крыж!” Якія дзіўныя словы, дарагія мае браты: прылада ганебнага катавання прыносіць жыццё і радасць. Знясіленне і крайняя галеча — нараджаюць багацце дароў Духа Святога, і Дрэва Крыжавое становіцца Дрэвам райскім і ўпрыгожваецца таемнымі кветкамі, якія выпускаюць водары жыцця вечнага. І з бяздоннага смутку Вялікай Пятніцы — заззяе радасць і святло Ўваскрэсення Хрыстовага. Таму, любасныя мае, у Бога Любові цалкам асаблівая логіка. І слова аб Крыжы — для гінуўшых ёсць пачварнасць, для юдэяў — спакуса, для элінаў — вар’яцтва. Бог перамагае сілай любові да канца, любові ахвярнасці, любові крыжа. І пераможны знак гэтай бязмежнай любові Бога Тройцы да сусвету — ёсць Крыж. “Бо так палюбіў Бог свет, што Сына Свайго Адзінароднага на распяцце».

Для нас, праваслаўных, сузіранне ахвярнай любові напаўняе душу любоўю, удзячнасцю і урачыстасцю — Узняццем Святога Крыжа ў сэрцах нашых. І, такім чынам, Крыж таксама пераможны знак нашай любві да Бога і братоў нашых. Ім, Крыжам, з натхненнем маем магчымасць сказаць Айцу, і сваё слова пра крыж нашага жыцця, калі гэта магчыма, хай не будзе гэтая страшная чаша хросных пакут — нашым лёсам, але калі немагчыма — то хай будзе воля Твая крыжовая нас. Але пайшлі, Гасподзь, моц і волю прыняць і панесці Крыж. Умацуй нас сэрцам і вуснамі цалаваць Крыж як самы каштоўны скарб, які ўводзіцца ў патаемную таямніцу і дасканаласць Тваёй Боскай любові. Адчыні, Гасподзь, сэрца нашае, любоўю Крыжа Твайго, даруй цярпенне і мужнасць, з якімі Ты заклікаеш нас: “Цярпеннем вашым хросным ратуйце душы вашы і хто вытрывае да канца, у любові крыжовай, уратуецца”.

Кожны з нас, дарагія браты і сёстры, па вопыце ведае, што крыж мае вялікую сілу, і большасць хрысціян баяцца літаральна на хвіліну зняць з шыі крыж, каб не пазбавіць сябе яго агароджваючай сілы. Крыжам мы пачынаем кожную малітву, і крыжам мы яе заканчваем. Крыжам мы асяняем сваю пасцель перад тым, як адысці да сну. Крыжам мы асвячаем свае дамы, упрыгожваем святыя рызы і храмы. Крыж сам па сабе дзіўна прыгожы, мае дасканалую форму, але не з-за сваёй прыгажосці ён валодае такой сілай, а таму, што на ім быў крыжаваны Хрыстос. Таму калі на душы ў нас пахмурна, а гэта бывае ад таго, што шалёная раць нячысцікаў наганяе на нас роспач, досыць нам зірнуць на Крыж Хрыста і параўнаць свой смутак з сумам Хрыста — і наш смутак здасца нам проста смешным у параўнанні з тым, які Ён насіў у сэрцы, бачачы нашы грахі. Калі ў нас нешта баліць і нам цяжка пераносіць боль, досыць паглядзець на Крыж Хрыста — і нам адразу стане сорамна, што мы стогнем і плачам ад малых выпрабаванняў у параўнанні з тымі выпрабаваннямі, якія Гасподзь зведаў за нас. Калі мы засталіся адны і нам здаецца, што мы ўсімі кінутыя, і ў сэрцы ў нас туга, дастаткова зірнуць на Крыж Хрыста — і нам стане сорамна, таму што мы ніколі не бываем адны, бо сказаў: “Я з вамі ва усе дні да сканчэння веку”. Такім чынам, трымаючы памяць аб Крыжы ў сваім розуме, мы можам жыць, нічога не баючыся.

Мы ведаем, што не чалавечымі выдумкамі ўвайшло ў свет гэты выдатнае свята, якое ўвабрала ў сябе тры розначасовыя падзеі гісторыі Жыватворчага Дрэва, і не чалавечымі намаганнямі захоўваецца яно ў свеце ўжо на працягу сямнаццаці стагоддзяў. Гэта справа Божая, бо Крыж быў дадзены Сыну Айцом і быў прыняты ад Яго. Любоў Айца адпачыўшы на Сінія Духам Святым, прыхаваная ў цемры і змроку Гефсіманскай ночы, як і ў святле Галгофнага дня. Але яна схавалася дзеля Любові, пераможнай ў ахвярнасці, каб праз гэта заззяць ў сіле і славе сваёй.

Сёння і штодня Хрыстос кліча ўсіх нас — да свабоднага прыняцця Крыжа, яго ўзняцця. Таму жорсткі лёс становіцца ўжо ўласным ахвярапрынашэннем, праз адданасць і пакорлівасць крыжовай волі Божай. Тады прыходзіць мір і радасць у жыццё наша, Крыж ужо не руйнуе нас, а ажыўляе і натхняе, таму што ў ім мы пазнаем моц Любові Божай.

Таму вялікае духоўнае значэнне цяперашняй урачыстасці ў тым, што само жыццё наша павінна быць такім Узняццем для кожнага з нас — яго уласнага Крыжа. Крыж даецца кожнаму свой у адказ на яго жадання ісці за Хрыстом, адбываецца гэта па слову Госпада: “Вазьмі крыж твой і ідзі за Мною, куды б я ні пайшоў, у Гефсіманію, на Галгофу, у глыбіню пякельную”. Гэты наш Крыж з’яўляецца, перш за усё, жыццёвым выбарам, чалавечым лёс. Ён нясе ў сабе радасць і гора, натхненне і знямогу, патрэбы і клопат, працу і нястачу, хваробы і страты, смерць і ўваскрэсенне!

Усё наша жыццё, упадабаныя мае, — ёсць крыжовае ўзыходжанне, узыходжанне да хрэснага канца свайго і хрысціянскага скону жыцця нашага. Лёс наш дадзены нам, і мы застаёмся несвабодныя ў ягоным абранні, але ад нас патрабуецца подзвіг веры да прыняцця волі Божай у яе неспасціжнасці і часам бачнай жорсткасці.

Мы жывём у свеце страсцей, хвароб і няспыннага нападу злога, таму часам нам здаецца, што сённяшняе наша жыццё асабліва знемагае пад крыжам, бо часам напады злога робяцца невыноснымі. З болем бачым усе беды нашага народа і нашай шматпакутнай Радзімы. Але адначасова павінны бачыць вокам веры і любові, што чым цяжэй Крыж — тым вышэй абранне, чым глыбей пакуты — тым больш цудоўная слава, чым цямней і страшней ноч — тым ярчэй ззяюць зоркі на небе міласэрнасці Божай.

Гэтая дабрашчасная думка аб крыжовым лёсе і непазбежнасці крыжовай перамогі павінна ўкараніцца ў нашым розуме, а праз розум увайсці і ў наша сэрца, каб мы не толькі чыста тэарэтычна, розумам, але і сэрцам сваім узялі ўсю выратавальную моц пакуты. І вось перад намі на аналоі найбольш поўнае ўвасабленне гэтай ідэі, рэальна бачны намі Крыж, на якім — крыжаваны Чалавек і Бог Ісус Хрыстос.

Так зацвердзім ж, дарагія мае, нашы думкі і розум Жыватворчай сілай Крыжа Хрыстовага, накіруем да яго набожна нашу ўвагу і найбольш у сённяшні дзень свята Узняцця, узнясём і ўславім Крыж у душах і целах нашых перад Крыжам у замілаванні сэрцаў і ў падпарадкаванні духу, бо немагчыма чалавеку годна праславіць і невымоўную моц, і веліч Святога Крыжа.

Паклонімся ж, браты і сёстры, Крыжу, будзем яго Узвышаць духоўна, з верай і любоўю, надзеяй і пакорай, з незваротным жаданнем адкінуць сябе ў імя любові і прымаць свой лёс — як загад Божы. І тады крыж наш стане знакам перамогі духоўнай, радасцю, удзячнасцю, урачыстасцю. І мы з пакутнікамі, і старажытнымі, і з нашымі дарагімі новамучанікамі і спавядальнікамі Беларускага (Кіеўскага) Праваслаўя, напаўняючыся нятленным натхненнем і заспяваем: “Радуйся, Жыватворчы Крыж”. Амін.

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

horbik

Протаіерэй Украінскай Праваслаўнай Царквы Кіеўскага Патрыярхату

27 верасня 2017 | Блогі | Тэгі: ,



Блогі