“Спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў: Госпадзе! SOS!”

37937279_10156650531094669_3833838785099988992_n

Калі слухаць нядзельнае Евангелле (Мц. 14:22-33) у арыгінале, г.зн. па-грэцку, гэтай самай грэцкай не ведаючы, можна разабраць тры словы “Ісус”, “Петрас” і “SOS!” Быццам бы гэты SOS як сігнал бедства абралі з-за яго прастаты ў азбуцы Морзэ – літары самыя запамінальныя “тры кропкі, тры працяжнікі, тры кропкі”. Але ж прыдумалі ў часы, калі ўжо была радыёсувязь, адкуль жа гэты крык, гэты сігнал бедства – “SOS!” – з’яўляецца ў апавяданні двухтысячагадовай даўніны?

Як “сос” – “сосон!” гучыць па-грэцку слова “ратуй!” Яго прамаўляе той, які не баіцца ваду і звычайна ахвотна кідаецца туды, не баючыся патануць. Ён выдатна ўмее плаваць, але тут – хвалі бушуюць навокал – яго ахоплівае паніка. Паніка – гэта стан, які чалавек практычна не можа кантраляваць, але які поўнасцю кантралюе чалавека, пазбаўляючы яго нават тых здольнасцяў, якія запісаныя ў яго на падкорку.

У гэтым стане – не адчуваючы пад нагамі дна – Пятро імкнецца абаперціся на цвёрдую падставу, “якой ёсць Ісус Хрыстос” (1 Кар. 3:11). Ён крычыць не «ратуйце!», ён чакае дапамогі не ад тых, хто больш лагічна мог бы яму дапамагчы – сваіх калег-апосталаў, якія, у адрозненне ад Настаўніка, хоць бы ў чоўне сядзяць. Не іх просіць кінуць яму выратавальнае кола, што было б лагічна. Ён звяртаецца да Таго, Хто яго паклікаў у гэта падарожжа па вадзе, і Хто нясе цяпер за яго адказнасць. Пятро заклікае: “Госпадзе!”

Разумным прагматычным людзям наогул не павінна прыходзіць у галаву такая просьба “павялі мне прыйсці да Цябе па вадзе!” Ды і Пятру, уласна, ніякага практычнага сэнсу ў гэтым не было. Адзіны сэнс для Пятра быў усё той жа пытанне – пытанне асобы Хрыста, пытанне яго “Ты”. Ён проста хоча ведаць, што “Ты ёсць Ты”, і такое прадпрыемства нашага жыцця, пазнаванне Іншага – Бога або чалавека, якім Ён ёсць – яно і падобна на хаджэнне па вадзе. Кожны раз, выходзячы з свайго бяспечнага чоўна насустрач Іншаму, мы ідзем па вадзе. Збліжэнне з Іншым – гэта і цуд, і небяспека. І ў гэтым падарожжы так важна працягваць адно да аднаго рукі.

“Я не драматызую

Я трымаю цябе за руку…”

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

vasilevich

Праваслаўны публіцыст, тэолаг

02 жніўня 2018 | Блогі | Тэгі: ,



Блогі