Велікодныя вершы

kalvariИ померкло солнце

«И померкло солнце и завеса в храме

раздралась посредине»

(От Луки,23:45)

Он не искал земную славу

И поклоненья не хотел искать.

Народ же отстоял разбойника Варраву,

А сына Божьего велел распять

За то, что говорил им только правду

И к покаянью, очищенью призывал,

Пришелся многим не по нраву,

Поскольку язвы их греховные вскрывал

Он мог с креста сойти, конечно,

Тем подтвердив божественность свою

Но людям даровать хотел он вечность,

Сказав им этим: я люблю!

И мы об этом забывать не вправе,

Мучений тех и пролитой крови,

Которые терпел Христос не ради славы,

Во имя Бога и его любви!

Галгофа

Аднойчы нам належыць выбіраць:

Скарыцца сіле, клянчыць прабачэнне,

Альбо за веру цвёрда пастаяць

І нат тады, калі паставяць на калені

Грахі чужыя на сябе ўзваліць,

Ці ад сваіх пад страхам смерці адракацца,

Забойцаў, здраднікаў прылюдна пахваліць,

Ці ўсе ж нязломнымі застацца

Хачу, калі мне давядзецца выбіраць

Між светлым будучым і цёмным прошлым,

У веры непахісна так стаяць,

Як Божы сын, пакутнік на Галгофе!

Маці

У рукі сына забілі цвік

І ён у малітве вочы закрыў,

У горле маці немы крык.

Крык адчаю навекі застыў

Божа літасцівы, за гэтую боль,

За ўсё, што яна для цябе зрабіла,

Гасподзь міласэрны, вазьмі не дазволь

Каб сына яе згубілі!

Гасподь міласэрны, чаму ты маўчыш?

І поўніцца маці адчаю,

У вачах яе мроіцца толькі крыж

І сына жыццё, што ў нябыт уцякае

А сын яе ведаў пакутны свой лёс,

Таму не шукаў ен у бацькі збаўлення,

Бо смерцю сваёю Ён свету нёс

Ад смертных грахоў вызваленне

Ты можаш, як хочаш, свой век пражыць,

Жыццё, Богам данае, на што заўгодна патраціць,

Ды толькі не маеш права адно ты забыць:

Галгофу, Хрыста і Божую маці!

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

foto-moe

Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь, былы намеснік старшыні Канстытуцыйнага суда, вернік, член царквы ХПЕ «Новае жыццё» ў Мінску, піша вершы па-беларуску і руску




Блогі