Як абудзіць сумленне ў міліцыянтаў і чыноўнікаў

 dabravolski

Не выходзіць з галавы жудасная гісторыя збіцця журналіста АМАПам прама ў мінскім судзе. Акрамя самога факту збіцця, абурэнне выклікаюць яшчэ два фактары – беспакаранасць (роўна ўсёдазволенасць) міліцыянтаў, бо гэта далёка не першы выпадак, а таксама непрыхаваная хлусьня прадстаўнікоў улады, якія спрабуюць перакласці ўсю віну за тое, што здарылася, на пацярпелых. Хачу падзяліцца некаторымі разважаннямі на гэтую тэму.

Мне асабіста даводзілася не раз і не два разы сутыкацца з міліцыяй падчас вулічнага дабравесьця. Былі выпадкі, калі яны брутальна сцягвалі мяне з парапета, з якога я прапаведаваў пра Госпада, і цягнулі ў бліжэйшую падваротню, заламіўшы рукі, на вачах у мноства народа. Былі выпадкі, калі яны даволі карэктна прасілі мяне спусціцца, а бывала і так, што ў прысутнасці міліцыі я сканчаў пропаведзь, а потым АМАПаўцы дапамагалі мне раздаваць жадаючым надрукаваныя малітвы. Так ці інакш, за сем гадоў вулічных пропаведзяў (і больш за трыццаць затрыманняў з дастаўкай у РУУС), у мяне была магчымасць скласці ўласнае ўражанне на гэты феномен пад назвай беларуская міліцыя.

1. Жорсткасць міліцыянтаў – адкуль яна бярэцца і як гэтаму супрацьстаяць.
На маю думку, жорсткасць наўмысна культывуецца ў супрацоўніках АМАПа кіраўніцтвам, пры гэтым, міліцыянтаў муштруюць дзейнічаць, у першую чаргу, не супраць злачынцаў, якія супрацьстаяць грамадству, а супраць іншадумцаў, якія супрацьстаяць ураду. Усе выпадкі маіх брутальных затрыманняў, як высвятлялася, былі звязаны з тым, што мяне прымалі за мітынг апазіцыянера. Лепшы спосаб супрацьстаяць гвалту ў такой сітуацыі – не супраціўляцца, паводзіць сябе рахмана, ня гыркаць. Для кагосьці гэта можа прагучаць дзіўна, але АМАПаўцы – гэта такія ж людзі, як і мы, свядомасць якіх перакадавана, выпрацаваны некаторыя рэфлексы, але калі яны замест убітага ім у мозг вобразу ворага ўбачаць нармальнага чалавека, які спрабуе да іх нармальна ставіцца – кадоўка ламаецца, яны прыходзяць у пачатку ў некаторую разгубленасць, а затым іх пачынае выкрываць сумленне, і яны могуць нават папрасіць прабачэння (што бывала).

З нагоды сумлення ў АМАПаўцаў. Аднойчы для майго затрымання патрульныя выклікалі цэлы аўтобус АМАПаўцаў. Іх старэйшы мяне пазнаў, і мне было карэктна прапанавана сесці да іх у аўтобус для пераезду ў РУУС. У аўтобусе я сказаў, што ведаю, што на тэрыторыі іх часткі ёсць праваслаўная царква і спытаў, як часта яны яе наведваюць. Пачуўшы нявызначаныя адказы, я прапанаваў ім расказаць пра Ісуса, у бок царквы Якога яны звяртаюць свае хросныя азнакі. Атрымаўшы згоду, я расказаў ім пра Божую любоў. У канцы яны засыпалі мяне пытаннямі, галоўны з якіх быў “А што ёсць грэх?” Вядома, нягледзячы на ​​намаганні камандзіраў, сумленне ў гэтых рабят ёсць, і лепшы спосаб да яе дастукацца – гэта ставіцца да іх … з любоўю і спагадай.

Смешна? “Ён мяне б’е нагой у жывот – а мне яго любіць?” А чаго ты даможашся, калі будзеш яго ненавідзець? На тваіх вачах міліцыянт ламае гумавай палкай ногі дзяўчыне (як гэта было ў 2010 на Плошчы) – устань паміж імі, і усміхайся, гледзячы яму ў вочы. Уяві, што перад табой твой брат у стане часовага вар’яцтва, якога выратуе толькі твая любоў і спагада. Табе дастанецца, але ты внесешь свой уклад у вызваленне гэтага чалавека. Каханне ламае код нянавісці, зваротная нянавісць робіць гэты код мацней.

Старацца ставіцца да амапаўцаў з спачуваннем – ці значыць гэта, што не трэба паведамляць аб іх злачынствах? Не, не значыць.

2. Беспакаранасць АМАПаўцаў (і, як следства, ўсёдазволенасць) грунтуецца на двух слупах – наўмысным папушчальніцтве з боку судовай сістэмы і замоўчванні гэтых злачынстваў з боку пацярпелых з-за страху перад наступнай расправай.

Напрамую мы з вамі не можам паўплываць на суддзяў і пракурораў, але калі будзем праяўляць грамадзянскую актыўнасць, неабыякавасць да праблем іншых людзей, то гэтым мы будзем падштурхоўваць праваахоўную сістэму рухацца ў правільным кірунку. Не бойцеся і не саромейцеся пісаць лісты ў абарону іншых людзей, якія пацярпелі ад самавольства. Не думайце, што гэта бессэнсоўна – кожны ліст робіць сваю працу. У лістах не пагражайце, але заклікайце да выканання закона і заклікайце да сумлення чыноўнікаў, да іх здароваму сэнсу.

У выпадку, калі ўсёдазволенасць з боку надзеленых ўладаў асоб вы адчулі на сабе – ні ў якім разе не дазваляйце сабе спалохацца. Памятаеце, што праўда на вашым баку, а праўда заўсёды мацней хлусні. У хлусні супраць вас ёсць толькі адна зброя – страх. Адстойвайце свае правы, пішыце і кажыце, дайце зразумець парушальнікам закона, што не спыніцеся, пакуль праўда не будзе адноўлена, падлучайце вашых сяброў, прасіце іх, каб яны пісалі лісты ў вашу падтрымку, звяртайцеся да праваабаронцаў, журналістаў – зразумейце, вашыя ворагі пачнуць адступаць толькі ў адным выпадку – калі яны ўбачаць, што вы не спалохаліся, і гатовыя ісці да канца. Тады наступіць іх чаргу баяцца. Баяцца адказнасці перад законам і перад Богам.

3. Хлусня з боку ўладаў. Гэта, на мой погляд, самае цяжкае злачынства – нашмат цяжэй, чым жорсткасць АМАПаўцаў або судзейская крывадушнасць. Праз такую ​​хлусню ўлада якія маюць спрабуюць выклікаць усяму грамадству, што беззаконне з боку міліцыі – гэта іх нармальная рэакцыя на дзеянні дзіўных маргіналаў, уся віна якіх – наяўнасць уласнага меркавання аб тым, што адбываецца, якое не супадае з меркаваннем уладаў. Гэтай хлусні таксама можна і трэба супрацьстаяць. Убачыце ў прэсе дзіўныя заявы чыноўнікаў – пішыце ім лісты са сваёй нязгодай, выкрывайце іх у хлусні, нават, калі гэтая сітуацыя вас наўпрост не датычыцца (але ў вас ёсць дакладныя звесткі аб тым, што адбываецца). Паводзьце сябе, як сапраўдны грамадзянін сваёй краіны, прыміце сваю частку адказнасці за тое, што адбываецца, выказвайце сваё меркаванне, дамагайцеся справядлівасці, і не толькі ў адносінах да сябе і сваіх блізкіх.

Памятаеце, што не трэба атаясамліваць асобна ўзятага міліцыянта або чыноўніка з сістэмай, якая спараджае беззаконне. Стаўцеся да яго не як да вінціка сістэмы, а як да чалавека, ня пазбаўленага сумлення і спагады. І перамога будзе за вамі! І прычым зусім не абавязкова перамога будзе выяўляцца толькі ў фактычным аднаўленні парушаных правоў. Вы будзеце станавіцца пераможцам кожны раз, калі справіцеся са сваім страхам, кожны раз, калі пакрыўджаны і расчараваны чалавек атрымае ад вас падбадзёрванне і падтрымку, і галоўная перамога – калі ў выйшаўшага за межы дазволеннага міліцыянта ці чыноўніка прачнецца сумленне і ён прыме рашэнне служыць свайму народу, а не духу падману і нянавісці.

Меркаванні аўтараў блогаў могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info

lukanin2

Юрыст, блогер, евангельскі хрысціянін. Самае не любімае выказванне: – Ну што ў нас за краіна! Самая любімая цытата з кнігі: Дзе Дух Гасподні, там свабода.

03 лютага 2016 | Блогі | Тэгі: ,



Блогі